ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨Ι¨ 4 )

 

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ   ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.  (Μέρος  ¨Ι¨ 4 ) 

(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)  

 

Μέγας ο αποκεκαλυμμένος οικουμενικός ελληνικός πολιτισμός αλλά και πολλά μείζων ο απηγορευμένος, ο εν ανατολήι και κατστολήι απόκρυφος, μυστηριακός αυτός ως  η χρυσή πνευματική εφεδρεία της ανθρωπότητος. 

Η αληθής Αποκάλυψις έχει κι αυτή όπως όλα τα ιερά ελληνικήν υπογραφήν και έσεται όταν γη και ουρανός μέλλουσι και πάλιν ένα γενέσθαι όπως τότε επί χρυσού αιώνος ότε οι πανευδαίμονες καταθνητοί ομόθρονοι ήσαν και ομοτράπεζοι, ιχώρ με ιχώρ, των αθανάτων.

Αυτή η μυστηριακή ελληνική διδασκαλία και σοφία, η ανόθευτος κληρονομία των ουρανίων, ήτο άλλωστε αυτή που ενέπνευσε και ενεψύχωσε τότε και τους Έλληνας σοφούς, νομοθέτας, συγγραφείς, επιστήμονας και ήρωας, τους φωτοδότας του πλανητικού μας πολιτισμού. 

 Τότε  και θα αποσυμβολισθή και θα γνωσθή και το μυθολογικό παρελθόν, ο σκόπιμα αποκρυπτόμενος ιστορικός βίος της ανθρωπότητος και τα μυστήρια του σύμπαντος.  Επειδή παιδεία και σγωγή δημοτικού είναι η νυν πλανητικώς κρατούσα αβρααμική έναντι της υπό διωγμόν, επιστημονικού επιπέδου, ελληνικής.

Αλλά έστω και αν ευφάνταστα, εξωπραγματικά και αμφιλεγόμενα θεωρούνται αυτά τα ελληνικά μυστήρια και οι συμβολικοί μύθοι, ως ισχυρίζονται οι διαχρονικοί διώκται και συκοφάνται των, το αποτέλεσμα είναι που μετρά και την αλήθεια.

 

2. Επειδή καμιά άλλη πνευματική σύλληψι, κανένα άλλο πνευματικό ρεύμα στην ανθρώπινη ιστορία δεν εξύψωσε τόσο τον άνθρωπο, δεν απογείωσε την αίσθησι του ιερού και του κάλλους και δεν έφερε τόσο κοντά στον άνθρωπο τους θεούς του πολιτισμού  και της ευδαιμονίας, όσο η ελληνική παιδεία.

Ο πολιτισμός είναι ανοικτό πνεύμα, παιδεία, μόρφωσι. Δεν είναι πολιτικός και θρησκευτικός εξαναγκασμός και συμμόρφωσι. Και δεν είναι θαυματουργικός τσαρλατανισμός αλλά το ακένωτο φυσικό επιστημονικό θαύμα χωρίς θρησκευτικά ταμπού, ομαδοποιήσεις και διακρίσεις.

Η εξουσία είναι σατανική. πωλεί το πνεύμα, το χειρότερο για καλύτερο, το λέει θεόσταλτο για να ανεβάση την τιμή. Ο θεός του φόβο και της περιτομής, είπετέ μοι, ο των δούλων αντιθεός, η αποδρομή των εθνικών θεών, τί καλύτερο έκτοτε πρσέφερε στον ταλαίπωρο άνθρωπο;

Η αβρααμική πίστις ίσως σώζει την ψυχή αλλά μόνο η ελληνική σοφία την διπλασιάζει. Λόγος και φόβος δεν μορεί να συνυπάρχουν, όπως ελευθερία και δουλεία. Ο φόβος είναι ο αρχιδιάβολος, ο άρχων των κακοδαιμόνων. Κάτι ξέρει ο αντιθεός, ο ¨μετά φόβου θεού¨ που τον έκανε συνεργάτη του. 

Ο φόβος του θανάτου, ο μέγιστος αυτός κακοδαίμων, ο βασιλεύς των φόβων, είναι ο πραγματικός θεός των δειλών, δεισιδαιμόνων και δούλων. Και είναι αυτός που δημιουργεί εκ του μη όντος αυτοκρατορίες, θρησκείες αλλά και τους άπιστους εις αυτόν θνητούς εις θεούς θνητούς αναδεικνύει.  

 

3. Η λογική του ανθρώπου στέκεται μεταξύ ουρανού και αβύσσου. Όταν η ηδονή γίνεται εμμονή χάνει την ιδέα και καταντά διαστροφή. Η επιθυμία χωρίς φρένα αυτοαναιρείται στο χάος. Γιατί έρεβος δεν είναι και βοθροχάος μαύρο η διαστροφή των κτηνοβατών και των νεκροφίλων;

Όσοι έχουν λίγο μυαλό και λιγότερη ψυχή δεν ξέρουν πού να το επενδύσουν το ηθικό των κεφάλαιο. Οι πλείστοι εξ αυτών καταφεύγουν σε ληστρικές τραπεζοθρησκείες, ψευδαισθήσεις και αυταπάτες, χρεωκοπούν και χάνουν αντί κέρδους κι αυτό που έχουν.    

Αλλά είναι δυστυχώς σκοτεινά μαγική η πολιτικοθρησκευτική εξουσία είτε με θεό είτε χωρίς. παίρνει ένα πτώμα και το κάνει κόμμα. και μια ανάμνησι και την κάνει ανάστασι. Ένα γενοκτόνο και τον κάνει αυτοκράτορα. Και μια φήμη και την κάνει θρησκεία.

Αλλά και η λαϊκή μούσα με την φαντασία της και ο πλούτος το ίδιο. Τραγουδά ένα επαναστάτη και τον κάνει ημίθεο, ένα άγιο και τον γεμίζει θαύματα. Ακόμα  κι ένα δράκουλα και τον κάνει θρύλο, άγιο προσκύνημα, τουριστικό αξιοθέατο. Κάνει και το μυστικό μυστήριο, την προκατάληψι πίστι.

Ένας διατεταγμένος σωτήρ άνοιξε την οδό της δουλείας και απώλειας. Μετέτρεψε την ηρωική αυτοθυσία σε εκούσια μοιρολατρική ανθρωποθυσία, θεϊκό βούτυρο στο ψωμί της ςξουσίας. Τότε ήταν που η θεά φήμη καταράστηκε το επάγγελμά της.

 

4. Δεν μετράει τόσο ο πληθυσμός, η ποσότης όσον η ποιότης. Οι εν γνώσει όσο οι εν απογνώσει, οι αποφασισμένοι όσον οι εξαρτημένοι. Το υπέροχο ελεύθερο μυαλό όσο το κατατρομαγμένο. Ο και μόνος και μετά πολλών εις τα πεδία των ενδόξων της πατρίδος μαχών όσο ο τρέσας χέστης.  

Όποιος περιμένει μια διοσημία, την απάντησι του Διός για να προχωρά στη ζωή του καιροσκόπος ή δεισιδαίμων ή και τα δυό είναι, να ξέρει πρέπει αυτός ότι ο θεός δοκιμάζει εδώ τον άνθρωπο και ουχί ο άνθρωπος τον θεό.

Η  γη μας είναι γεμάτη διδασκαλία, ο ουρανός νοήματα. Η δε σοφία της ζωής είναι το ανκτίμητο δώρο της που απεκόμισαν  όσοι  αξιοποίησαν εναρέτως την ιερά εμπειρία των οδυσσεϊκών δοκιμασιών της.   

Χαρούμενοι ερχόμεθα σ’ αυτή την γη και ζωή, πλήρεις χρυσών ελπίδων και προσδοκιών, έστω κι αν διαψεύδονται εν πολλοίς μετέπειτα. Ότι ζήσαμε όμως, ότι μάθαμε και θαυμάσαμε τόσα, κέρδος δεν είναι; Όπως κέρδος και ο θάνατος που έρχεται να καταργήσει γήρας, βάσανα και νοσήματα ανίατα;

Να φεύγομε από δω, ώραίο δεν είναι, με μια ωραία ιδέα καρφωμένη στο πέτο της ψυχής, χαιρετισμό φιλίας στους ουράνιους κήπους του επέκεινα;  Αν υπάρχουν. Κι αν δεν υπάρχουν, τι πειράζει; Κάνε το ωραίο και το καλό και ρίχ’ τα εις της ανυπαρξίας τον γιαλό.