ΟΙ ΠΛΑΝΟΔΙΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ. (178)
(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)
Ο αβρααμισμός ίσως σώζει την ψυχή αλλά μόνο η ελληνοσοφία την διπλασιάζει.
Στο θαύμα, η γη αναβαίνει κι ο ουρανός καταβαίνει.
Όταν ο θεός δεν σε λυπάται η αυτολύπησι δεν αξίζει.
Κρατήσου στα όρια, μην εξαντλείς τις εφεδρείες, τα περιθώρια.
Θάνατος λέγεται ότσν η ψυχή στο άπειρον της ουσίας εκτοξεύεται.
Πουλιά πετάνε πέραν και ακαταμάχητοι θεοί στολίζουν το υπερπέραν.
Το κάλλος που γεννάται έχει γήρας και θάνατον, η πηγή, η ιδέα του ως αγέννητον όμως ποτέ.
Μακράν, πέραν όσο γίνεται απ’ τους αγίους φωτοσβέστας του πνεύματος.
Σε μαθαίνουν ν’ αγαπάς παν ό,τι αγνοείς και πιστεύειν ό,τι δεν βλέπεις.
Ο αυτομύητος του μεμυημένου πολλά μείζων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου