ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :
ΜΙΑ ΣΥΜΒΑΣΗ ΤΟΥ 1940, ΑΚΟΜΗ ΣΕ ΙΣΧΎ (!) ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ ΑΠΌ ΤΟΝ ΘΊΑΣΟ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ
Η “Σύμβαση Cooper” επικυρώθηκε με τον Α.Ν. 2220/1940 (ΦΕΚ 65/Α’/17.02.1940) "Περί κυρώσεως συμβάσεως διά την παραχώρησιν υδραυλικής δυνάμεως Αχελώου ποταμού".
Με την σύμβαση αυτή, που υπεγράφη ως απόρρητη και μυστική από το καθεστώς Μεταξά με ένα consortium 10 Αμερικανικών εταιριών, και που αρχική συμβατική της περίοδος έληγε το 2010, όλος ο υδάτινος αλλά και ο υπόγειος και υποθαλάσσιος πλούτος της Χώρας (όπως τα λεγόμενα «στρατηγικά ορυκτά», σπάνιες γαίες, χρώμιο, νικέλιο, αλουμίνιο, αντιμόνιο ή άλλα μεταλλεύματα αλλά και το πετρέλαιο, αέριο, γεωθερμία κλπ), τέθηκαν υπό την αιγίδα και τον απόλυτο έλεγχο αυτού του Αμερικάνικου consortium εταιρειών μέχρι την λήξη της σύμβασης!
Ο Δημήτρης Μπάτσης στο βιβλίο που είχε γράψει το 1947 αποκάλυψε την ύπαρξη αυτής της Σύμβασης Cooper, μαζί και με πολλά στοιχεία των πρόδρομων γεωλογικών μελετών και ερευνών που έκαναν οι Γερμανοί κατά την διάρκεια της Κατοχής τους, όπου εμφανίσθηκαν και οι πρώτες ισχυρές ενδείξεις ενός πολύμορφου σε σπάνια ή στρατηγικά μέταλλα και υδρογονάνθρακες σε μεγάλες εκμεταλλεύσιμες ποσότητες πάρα πολύ μεγάλης αξίας.
Το πρώτο κείμενο του Μπατση για το θέμα που μας απασχολεί, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά με τα αρχικά του συγγραφέα σε άρθρο που εξέδωσε για να υποστηρίξει τη θέση περί βιωσιμότητας της Ελληνικής οικονομίας στο περιοδικό «Ανταίος» (10 Μαΐου 1946), το επιστημονικό περιοδικό που διηύθυνε ο Δ. Μπάτσης και το εξέδιδε μαζί με τον Νίκο Κιτσίκη βουλευτή και πλειοψηφήσαντα υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων. Αναλυτικά τα ευρήματα παρουσιάστηκαν στο βιβλίο "Η βαρεια βιομηχανία στην Ελλάδα" που εκδόθηκε το 1947 από τον νομικό και οικονομολόγο Μπάτση.
Θεωρείται ότι αυτός ήταν ο λόγος, η αποκάλυψη της Σύμβασης και των δυνατοτήτων ανάπτυξης αυτού του τόπου, για τον οποίο εκτελέστηκε μαζί με τον Μπελογιάννη το 53, παρά το γεγονός ότι ήταν γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας (ο πατέρας του ήταν ναύαρχος).
Η εκτέλεση των υποχρεώσεων του Αμερικανικού consortium ξεκίνησε την δεκαετία του 50 και ολοκληρώθηκε, σε πρώτη φάση, στα μέσα της δεκαετίας του 60 με την σταδιακή θέση σε λειτουργία και εκμετάλλευση των τριών υδροηλεκτρικών φραγμάτων στον ποταμό Αχελώο. Η ηλεκτρική ενέργεια καταναλώθηκε κυρίως για την παραγωγή αλουμίνας από τα μεταλλεία βωξίτη του Παρνασσού από την Γαλλική Πεσινέ, εταιρεία απόλυτα ελεγχόμενη από αμερικανικά κεφάλαια εκείνης της εποχής. Και δευτερευόντως για την ολοκλήρωση του εξηλεκτρισμού της χώρας (μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 70 υπήρχαν εκατοντάδες μικρά χωριά χωρίς ρεύμα σε όλη την Ελλάδα), σε συνδυασμό με την αξιοποίηση για ηλεκτροπαραγωγή των κοιτασμάτων λιγνίτη, που είχαν ανακαλυφθεί την δεκαετία 20-30 στην Δυτική Μακεδονία και την Αρκαδία. Σε όλες αυτές τις πολύ μεγάλου μεγέθους βιομηχανικές επενδύσεις, την μερίδα του λέοντος για εξοπλισμό και τεχνογνωσία συνέχισαν να την καρπώνονται οι εταιρείες του consortium Coopers!
Θα περίμενε κανείς ότι με την λήξη της αποικιακής αυτής Σύμβασης το 2010, οι ελληνικές κυβερνήσεις θα ξεκινούσαν κάποια σχέδια αξιοποίησης του ορυκτού μας πλούτου, χρησιμοποιώντας και τους πόρους των αναπτυξιακών πακέτων Ντελόρ και ΕΣΠΑ, που είχαν αρχίσει να ρίχνονται από το 96 στην χώρα με...ελικόπτερα. Δυστυχώς όπως, όλα αυτά τα πακέτα, μαζί και με νέα βερεσέδια, αναλώθηκαν κυρίως για εξαγορές ψήφων και επιδείξεις lifestyle, μέχρι το στημένο κόλπο των μνημονίων.
(Δεν είναι καθόλου τυχαίο που στο πρώτα μέτρα του 1ου μνημονίου ήταν η κατάργηση του ΙΓΜΕ και η άμεση πώληση της Αγροτικής Τράπεζας στον Σαλα, που είχε και τα δικαιώματα στα γεωθερμικά μας πεδία, τα ισχυρότερα στην Ευρώπη μετά αυτά της Ισλανδίας).
Τα υπόλοιπα ίσως να τα θυμάστε ακόμη. Όπως πχ
Μια διαπραγμάτευση για το 3ο μνημόνιο που, ευτυχώς , δεν κατέληξε στην υποθήκευση και όλου του υπεδάφους μας στους "θεσμούς" από το 15.
