ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος I 11 )
Αφ’ ότου οι Έλληνες εστερήθησαν της αρχαίας των ελευθερίας και αρετής, της αρχαίας αυτοκρατορικής ολυμπίας ψυχής των, ζώσι υπό διπλούν ζυγόν δεινής ανάγκης, τον μεταξύ ανατολικής γενοκτονίας και δυτικής ομηρίας.
Παράγουν έκτοτε κατά κανόνα μιζέρια και εσωστρέφεια βιώνοντες και ανακυκλώνοντες μια πνευματική τσίχλα, μίαν βαρβαρότροπον θρησκευτικήν μοιρολατρίαν.
Επειδή μεγάλαι πνευματικαί κατακτήσεις και αντίστοιχοι πνευματικαί μεγαλοφυίαι προϋποθέτουν και ανάλογον κλίμα εθνικής ανατάσεως και αυτοκρατορικού μεγαλείου.
Και βλέπεις όπως μια πληθώρα ¨φροντιστηρίων¨ πλαισιώνουν τα κρατικά εκπαιδευτικά ιδρύματα μιας αποτυχημένης, άθλιας νεοελληνικής παιδείας παρομοίως και πολυάριθμα μοναστήρια τους ναούς μιας ανεπαρκούς κρατικής θρησκείας. Αμφότερα μονάδες παραγωγής αυτιστικών ψυχών.
Ώ αρχαία ψυχή! Εις ένα κράτος τραγικόν, κράτος άκρως βασανισμένο και υπονομευόμενο πανταχόθεν, ανιχνεύεις, των θεών σου την χαμένη ευφρόσυνη παρουσία. Εξόριστοι οι πραγματικοί γονείς σου (πατήρ έθνος, μητέρα ανεξιθρησκεία) ζώντας υπό διαρκή ξένη επιτροπεία (πατριός και μητριά.)
2. Ήμισυ γαρ,¨ και πνευματικής, ¨αρετής¨ αφαιρεί το ¨δούλειον ήμαρ.¨ Μα έλα που η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει γιατί γεννά μονάδες ήρωες που αξίζουν μυριάδες!
Ο κύβος της Φρανκφούρτης ερρίφθη:Θα καταστήσωμεν την Ευρώπην και την Ελλάδα ένα δημοκρατικόν βούρκον, τόσον σαπρά και όζουσαν ηθικοπνευματικώς και πολιτικώς – πράγμα επικερδέστατον εις την ημετέραν πλανητικήν ολιγίαν –
.. ώστε η σχεδιασθείσα και εκτυλιχθησομένη απεθνικοποίησις, γενοκτονία και πληθυσμιακή αντικατάστασις των εθνών των να εκλαμβάνεται αφοπλιστικώς υπ’ αυτών τόσον ως φυσιολογική και μοιραία όσον και ως η μόνη αναγκαία κάθαρσις και σωτηρία.
Αλλά τουλάχιστον ξέρομε τον εχθρό. Παρήγορον αυτό καθ’ ότι η ιατρική διάγνωσις αρχή της θεραπείας. Όσο γι αυτούς που θεοποιούν το κέρδος και την δια παντός μέσου απόκτησί του ας έχωσι υπ’ όψιν ότι η προδοσία, το έγκλημα και η διαφθορά αποφέρουν το μεγαλύτερο, πράγματα θεομίσητα και κολάσιμα.
Έστωσαν αυτά. Πολλά τα δεινά. Αλλά η σοφία και η ευσέβεια ξέρει πώς τα βάσανα μυήσεις εισίν, αι δοκιμασίαι εξαγνιστικά μυστήρια και ο πόνος θρησκευτική μυσταγωγία δια τους θνητούς.
3 Το δε κακό του υποβαθμισμένο κόσμο μας δεν το νικάς ποτέ οριστικά. Έχει κατ’ ανάγκην παρουσίας δικαιώματα κι αυτό εδώ. Το κακό, απλά όσο γίνεται, το αποφεύγεις μετά γνώσεως και μετά Οδυσσέως τέχνης, το εξαπατάς. Γιατί κι αυτό θέλει και για σένα το ίδιο.
Προς τούτο δε ουδέν επικινδυνότερον του θρησκευτικού λαϊκισμού και ψυχωφελέστερον της πνευματικής αριστοκρατίας. Ω εσείς, εκεί πέρα, μοναχοί, ασκηταί. Μα την αλήθεια, τί παριστάνετε, ποιούς τίτλους ουρανίας αναγνωρισιμότητος επιζητείτε, εις την ερημία;
Δεν σάς φθάνει η αστική έρημος της άγνοιας, αδιαφορίας και υποκρισίας, ω χρυσοθήρες της αγιότητος, επιδειξίαι ζηλωταί της θρησκευτικής μεγαλομανίας;
Ο θεός δεν είναι δημιουργός αλλά ο τέλειος ποιητής-διαμορφωτής της ύλης μη επιτρέπων εις αυτήν ποτέ να κατρακυλίση εις το άναρχον, άμορφον και ασυγκρότητον χάος και ερεβος.
Οι δε αθάνατοι θεοί, οι πότε άμορφοι και πότε μοορφοποιημένοι, επιστάται εισίν και καλλιεργηταί του αγαθού ως και εκριζωταί και τιμωροί του κακού πράγμα το οποίον και θνητοί οφείλουν και αποστολήν έχουν αντίστοιχον επί γης. Έτσι.
4. Η αλήθεια της σοφίας και η σοφία της αλήθειας εξηγεί και εξαλείφει τον φόβο και τον ανθρώπινο πόνο, διότι, αυτή και μόνο, είναι η πνοή της αθανασίας και το ευφρόσυνον κάλλος της θεότητος που γοητεύει τους θνητούς.
Έστι δε παθητική και ενεργητική ανάγκη. Υπάρχουν και αι καταδύσεις της σκέψεως και η ηλιοθεραπεία της ψυχής. Ο δε θάνατος δεν αξίζει τον φόβο μας ούτε την φιλία μας αλλά μόνο την ηρωική περιφρόνησί μας.
Όσο για τους θεούς, ίσως μόνο ποινικοί και παραπτωματικοί θεοί κάνουν την εξιλεωτική αθλοφόρον θητείαν των επί γης σώζοντες κάθε φορά ανθρώπινο γένος και πλανήτη από την καταστροφική επιρροή του κακού. Αφού μόνο έτσι αποκαθίστανται κι αυτοί πάλι ως αγαθοί θεοί.
Μακάρι να βγει ψέμα: Ένας Χριστός άνοιξε τον δρόμο του αφανισμού της λευκής φυλής κι ένας διάβολος θα την θάψει. Δεν είναι ανάστασι αυτό που γιορτάζουν αλλά κρυφό μνημόσυνο.
Υπήρξε μοναχικός αλλά ποτέ μόνος. Τού άρεσε η παρέα με τους νεκρούς. Ίσως επειδή τον έκαναν να νιώθει ελεύθερος δια το ότι διάλεγε αυτός εκείνους κι όχι το αντίθετπ. Παράξενο, όσο πιο νεκροί τόσο πιο λαμπροί, οικείοι και προσφιλείς τού ήσαν. .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου