Ξέρω ένα μέρος που δε μοιάζει με κανένα Δε πάνε πλοία, δεν πάνε τρένα Κι όταν βραδιάζει ποτέ δε σκοτεινιάζει Μονάχα όνειρα γιορτάζει
Ξέρω ένα μέρος που όταν βρέχει σε ζεσταίνει Κι όταν ουρλιάζεις αυτό σωπαίνει Και όταν γύρω σου η γη τρελή γυρίζει Σε αγκαλιάζει και σε στηρίζει
Ξέρω ένα μέρος που δε μοιάζει με κανένα και μ' όσα βλέπει τα 'χει χαμένα Ξέρω ένα μέρος που δε μοιάζει με κανένα τα μυστικά του κρατάει κρυμμένα
Είναι ένα μέρος που αγαπάς τον εαυτό σου και δίνεις το όπλο στον εχθρό και όταν φεύγεις το ταξίδι συντροφεύει Σε αγαπάει και σε μαγεύει
2 σχόλια:
Ωραίο το ποίημα εκτός από ένα στίχο ¨και δίνεις το όπλο στον εχθρό¨ το οποίο δηλώνει πεισιθάνατο παραίτησι. Όχι. Με τόση κακία και αδικία που υπάρχει σ' αυτό τον κόσμο, το να δίνεις άφεσι αμαρτιών ανεξέταστα όλους τους ανθρώπους ισοδυναμεί με προδοσία κατά της ανθρωπότητος. Να μη τα μασάμε όλα τελικά!
Ήμουν σίγουρος ότι θα το πρόσεχες.!! Τους στίχους ΔΕΝ τους έγραψα εγώ. Συμφωνώ με την δική σου άποψη, διότι πιστεύω ότι δεν συγχωρούνται όλα. Ειδικά στον εχθρό δεν δίνεις τίποτα που μπορεί να το χρησιμοποιήσει για να σου κάνει κακό.
Δημοσίευση σχολίου