ΠΟΥ ΠΆΝΕ ΤΑ ΌΝΕΙΡΆ ΌΤΑΝ ΠΕΘΑΊΝΟΥΝ?

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΠΟΥ ΠΆΝΕ ΤΑ ΌΝΕΙΡΆ ΌΤΑΝ ΠΕΘΑΊΝΟΥΝ?

"Υπάρχει Παράδεισος και Κόλαση για τα όνειρα?" διάβασα πάλι σήμερα, ξεφυλλίζοντας εκείνο το παλιό τετράδιο που συντηρούσα στα μικράτα μου για να καταγράφει κάτι στιγμές που άξιζαν να μοιραστούν με τους επόμενους εαυτούς μου. Βλέπεις, δεν είχαμε Facebook τότε όταν ήμουν μικρός για να επανέρχονται κάτι τέτοια με τις Αναμνήσεις...
Έγραφε πιο κάτω σχετικά:

..."Αν υπάρχει Παράδεισος και Κόλαση για τα όνειρα, τότε εκείνα τα καλά πρέπει να πηγαίνουν στην Κόλαση, αφού τα σκότωσες ή τα άφησες να πεθάνουν από ασιτία και από την δίψα , αφού στον Παράδεισο των ονείρων να πηγαίνουν τα κακά, οι εφιάλτες. Εκείνα που σε κάνουν να παραμιλάς τις νύχτες μέσα στον ύπνο σου, αφού αυτά έκαναν ευσυνείδητα το καθήκον τους: Να σου θυμίζουν το τι δεν έκανες για να γίνουν τα άλλα, τα καλά, κάποια πραγματικότητα..."

Αυτό, μαζί και με πολλά άλλα τέτοια παρόμοια εξαντλούσαν τότε το θέμα μέσα σε 7 σελίδες εφηβικής βεβαιότητας, μαζί με ένα σχετικό ποίημα του Νικηφόρου Βρετάκου , αντιγραμμένο από την Ποιητική Ανθολογία του Παπυρου,  που αγόρασα  κάνοντας αιματηρές οικονομίες από το χαρτζιλίκι μου. Για να ακολουθήσουν άλλα ερωτήματα ή σκέψεις λίγο πιο κάτω, ανάκατα και με κάτι σπάνια γνωμικά , που ούτε θυμάμαι που τα ξετρύπωσα. Όλα γραμμένα την νύχτα ξεκλέβοντας χρόνο από κάποιο εφηβικό μου όνειρο.

Σήμερα μόλις κατάλαβα ότι αυτές οι σκέψεις και τα περισσότερα ερωτήματα σε αυτό το τετράδιο, έμειναν τελικά αναπάντητα. Είναι σχεδόν όλες μου οι εμμονές που με κυνηγάνε ακόμα!

Δεν πεθαίνουν τα όνειρα ποτέ! Άρα δεν υπάρχει ούτε η Κόλαση ούτε ο Παράδεισος τους, αφού ανακυκλώνονται συνεχώς και επανέρχονται με νέα συσκευασία για να ταλαιπωρούν τις καλοκαιρινές αγρυπνίες, θέτοντας τα ίδια ερωτήματα, όσα δεν κατάφεραν να απαντηθούν κάπως ικανοποιητικά από τότε που δεν ξέραμε την λέξη "ανακύκλωση". Αυτήν που μας την λάνσαραν σαν μια σωτήρια ιδέα μερικές δεκαετίες αργότερα.

Αποφάσισα λοιπόν να αφήνω και γι αυτά λίγο νερό στο μπαλκόνι, όπως κάνω και για τα πουλιά, για να μην εξαντληθούν από την δίψα στους καύσωνες. Λίγο με ενδιαφέρει πλέον αν θα έρθει να ξεδιψάσει και κάποιο άλλο πετούμενο από καμιά δίπλα αυλή. Καλοδεχούμενο, μόνο αν έχει να μοιραστεί κάτι με τα δικά μου.

Για τα άλλα, εκείνα τα εφιαλτικά με τα ουρλιαχτά που δεν θέλουν να μοιράσουν τίποτε αλλάζοντας μόνο τα πρόσωπά κάποιων βολικών "εχθρών"-πρώην Μεσσιών, αυτών που φταίνε πάντα, λέει, για όλα τους τα δεινά, ούτε γειά δεν θέλω να έχω. Waste of time και του πολύτιμου ύπνου μου.

Μετά της καλημέρας μου.