ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος I 13 )

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος I 13 ) 

ΘΕΟΓΝΩΣΙΑ

Ο ηρωικώς ανόθευτος, ανυποχώρητος Έλλην γνωρίζει και βιώνει σήμερον τον μεγαλύτερο ανθρώπινο πόνο ως ο διαχρονικώς ευεργέτης της ανθρωπότητος, ο αχάριστα φθονούμενος και οδυνηρά εσταυρωμένος της ιστορίας του πολιτισμού.

Έχςι επίγνωσι γαρ ο Έλλην αυτός ότι από τότε που έπαυσε να καθοδηγεί την ανθρωπότητα η αλήθεια εφόρεσε μαύρα και οι αγνοί ουρανοί, κρυφά και σιωπηλά, πενθούν για το ανθρώπινο ανίερο κακό. Η ζωή είναι σκληρά και είναι από σίδερο πια εκεί έξω.

Μας θέλουν συνειδητούς ή ασυνείδητους εθνοπροδότες, εθνικώς αυτόχειρες και θρησκευτικώς ευνούχους. Κατ’ εικόνα και ομοίωσιν των ιδίων μας θέλουν, αναρεχοχαμένους αριστερούληδες και αποχαυνωμένους χριστιανουληδες.

Μας θέλουν παρητημένους, όχι μόνο ηττημένους, ήτοι απόλυτα σκλάβους  Ξέρουν ότι μόνο ο συνειδητός Έλλην ως υιός αθανάτων  μπορεί να αντέξει τον απόλυτο πόνο, τον πόνο του ηττημένου απ’ τον κατώτερο και χειρότερό του.

και εν τούτοις να μη λησμονεί το ουράνιο χρέος και την ανθρωπιστική του αποστολή αλλά να μεταβολίζει με ηρωικό πείσμα αυτόν τον πόνο του σε αναστάσιμο πυρηνικό ηράκλειο εξαγνισμό που εν καιρώ θα καρπίσει, θα συνεγείρει, λυτρωτικά κι απελευθερωτικά, μετ’ αυτού και όλα τα έθνη.


2. Ξέρουν αυτοί ότι είμαστε ο αείζωος και ζωηφόρος σπόρος του φωτός, το γένος το μοναδικό που γεννά μονάδες που αξίζουν μυριάδες. Κι όμως. οιονεί αιχμάλωτοι ζώμεν του νυν εις ένα υποτελές, έρμαιον κράτος που τέτοιο χάλι πουθενά στον πλανήτη.

Εν μέσω δύο ληστών, του  κομμουνισμού με θεό και του κομμουνισμού χωρίς θεό, και στο μέσον η εσταυρωμένη ελληνική αλήθεια. Άραγε ξέρομε για ποιον θεόν μιλάμε και πιστεύομε; τον θεό των ελευθέρων ή των δούλων;

Το υφήλιον όραμα της ζωής είναι τοσούτον μεγαλειώδες, τηλικούτον ιερόν και θείον ώστε και μια μέρα ζωής αντιστοιχεί και αξίζει ίσως με αιώνιαν θρησκευτικήν λατρείαν.

Ω! Από νεότητα ναι, από νεότητα σε νεότητα μεταπηδούν οι θεοί. και αλί! τους θνητούς αφήνουν να ακροβατούν και να παραπατούν σε τεντωμένο σχοινί!

Οι άγιοι καλοί αλλά ολίγοι, θνητοί όντες δεν είναι αθάνατοι θεο, δεν φθάνουν μέχρι εκεί.και πρέπει να ξεπεραστούν γιατί το απαιτεί η μοίρα και η εποχή. Στενόκαρδοι και μισαλλόδοξοι οι λάτρεις του ενός θεού, μεγαλόκαρδοι και ανεξίθρησκοι οι των πολλών.

 
3. Αλλά οι Έλληνες δεν θέλουν να πάνε στον ουρανό. Θνητά φρονούντες τον ουρανό θέλουν να κατεβάσουν και να μοιράσουν ισότιμα στην γη. Και μια ολόλαμπρη ημέρα θα το κατορθώσουν όπως το πάλαι. Κύκλος γαρ τα πάντα. Νόμος.  Έσεται ήμαρ!    

Οι δε θεοί αθάνατοι μεν, παντόδύναμοι όμως όχι. Γι αυτό έχουν ανάγκη σε ορισμένες διαστάσεις όπως του πλανήτου μας και την συνδρομή του ανθρώπου. Μπορούν εξάλλου και να δημιουργήσουν ανηφόρα χωρίς κατηφόρα, ημέρα χωρίς νύχτα; Υπάλληλοι γαρ φρουροί του κοσμικού νόμου κι αυτοί.    

Οι θεοί δεν είναι απολαύσεις και συμφέροντα αλλά είναι η πιο ωραία και υγιής ατμόσφαιρα της ψυχής, η καλύτερη παρέα της ζωής. Όχι και ποτέ θεός ρουτίνα, υιός αυτού μονοτονία και πνεύμα του αγία πλήξις.

Οι αιθέριοι θεοί, είναι οιονεί ευεξίας και ευφροσύνης αρώματα. δεν έχουν ανάγκη ναούς, εορτάς, προσευχάς και λατρείαν, προσκυνήσεις και θυμιάματα. ούτε κάν ονόματα καταδέχονται που διχάζουν τους θνητούς. Τα έωλα είδωλά των απαιτούν τα ανωτέρω αυτά.  

Καρδιά παιδιού φιλοπαίγμονος έχουν οι μάκαρες θεοί και σε άκακα παιδιά απευθύνονται χάριν παιδιάς. Και αντ’ αυτού τί εμείς; Θρησκετυτικά παραισθησιογόνα, αγίας φυλακάς και ναρκοπέδια του ελευθέρου πνεύματος.

 
4. Κι εσύ άνθρωπε, άσε του εθούς. Μάθαινε πρώτα να μη σε θαμβώνει το κάλλος, να μη σε τυφλώνει η ματαιοδοξία, να μη σε παρασύρει η φήμη, να μη σε γοητεύει το θαύμα, να μη σε εξαπατά, πληγώνει και αλλοιώνει το ψέμα.

Έτσι θα είσαι πάντα μέσα στην ουσία και θα σε τροφοδοτεί των αθανάτων η ευδαιμονία. Επειδή δίκην αθανάτων ζη την θνητή ζωή του όποιος αναγνωρίζει, θαυμάζει και μιμείται τους θεούς, παλαιούς και νέους, που στολίζουν με όλα τα ωραία την αθανασία.

Για να φτάσωμε ψηλά πρέπει ν’ αλαφρύνωμε ηθικά και να βγάλωμε πεταλούδας φτερά. Το κακό δεν υπάρχει. Είναι ετεροκαθοριζόμενο και  είναι απλά η κόπωσις, η αδράνεια του καλού.

Να χαίρεσαι το δώρο και το αγώνισμα της ζωής με ό,τι έχεις και όπως έχεις. Η ζωή δεν φεύγει μόνο αλλά και διαφεύγει. Και ο αγών της έχει μόνομτην ουσιαστική της αξία.

Η ζωή εκτιμά και αγαπά τους καλόβουλους και καλόκαρδους και ανταποδίδει νομοτελειακά. Είθε έχοιμεν οι ελληνότροποι επ’ αγαθώ την χρυσή υγείαν των αθανάτων και την αιθερίαν χάριν των Μουσών.