ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨θ¨15)

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ   ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.  (Μέρος ¨θ¨ 14)   

(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)

 

Τι κατάρα, ρωμαιοοθωμανική κι αυτή, που δέρνει, αιώνες, τώρα αυτό το ρημαγμένο παπαδοκράτος; ένα κράτος που κατά βάθος σιχαίνεται να βλέπει στον ιστορικό του καθρέφτη τον προσκυνημένο, ξεπεσμένο του του εαυτό;

Να φταίει άραγε αυτή η damnation memoriae, η περιτομή εθνικής μνήμης, της ρωμαϊκής κατακτήσεως που μας καταδυναστεύει μέχρι σήμερα; Ο απόηχος ενός αισχρού συμβιβασμού μιας ήττας που επέβαλε στον Έλληνα ν’ αρνηθή τον ανώτερο, τον ευγενέστερο, αυτοκρατορικό, ιστορικό του εαυτό;

Αλλά εδώ μετρά η ανάγκη, το χρήμα και η πολιτική. Ακόμα κι οι θεοί του ανθρώπου στέκονται μπροστά των προσοχή. Εύκολα δε οι αδύνατοι κατηγορούν την δύναμι από κρυφό φθόνο και φόβο. Αλλά γιατί αν την έχουν αυτοί, δεν την αφήνουν ποτέ;

Η δύναμις δεν έχει οικογένεια, θεό, πατρίδα, μνήμη. Μπορεί όμως να τα δημιουργήσει αυτά όταν μαθαίνει να λειτουργεί στα ανθρώπινα όριά της. Τέχνη η μεγίστη είναι να μετράς, ορθά και σοφά, τους ανθρώπους, αυτοβούλως και ουχί καθ’ υποβολήν πνευματικού τινός ρασοφόρου, μάγου ή αστρολόγου.

Εύκολα τα μυαλά του ανθρώπου παίρνουν αέρα, δύσκολα τον αδειάζουν. Τα πιο απρόσιτα, νοσταλγικά και πολυθρύλητα είναι τα πέλαγα και τα νησιά της ψυχής. Ο θεός της παίζει μαζύ μας με χαρά και με λύπη, με ζωή και με θάνατο. Ας παίζομε κι εμείς πρόθυμα κι ας γιορτάζομε ελεύθερα μαζύ του.

 

2. Η αυθεντική, η γνήσια ελληνική αναγέννησις όπως και όλου του κόσμου θα έχει σημάνει όταν ο λαός ωριμάσας πνευματικώς θα θεωρεί τον θυμόσοφο και φιλόσοφο λόγο ανώτερο, πιο βαρυσήμαντο και αξιόπιστο από τον εκμαυλιστικό, υπνωτιστικό λόγο του κάθε ρασοφόρου τσαρλατάνου θαυματοποιού.   

Αλλά θα υποφέρει ο άνθρωπος όσο θα εξακολουθεί έχειν για θεό του ένα τοκογλύφο έως σαδιστή εξουσιαστή που τρέφεται  από δεήσεις, προσκυνήσεις, δουλοπρέπειες τρομοκρατημένων πιστών. Ένα είδωλο, αντιπρόσωπο της εξουσίας που ταυτίζεται μ’ αυτήν και παριστάνει ελέω αυτής τον μοναδικό θεό.  

Οι ετερόβουλοι και απνευμάτιστοι θα ζουν παγιδευμένοι στον κρητικό Λαβύρινθο και στο πλατωνικό σπήλαιο αποκαλώντας την μαγείαν θαύμα και θεόν αδιαπραγμάτευτον και ανεξέταστον όποιον κάνει τα καλύτερα, πονηρότερα θαύματα.

Μα την χοληστερίνη του Βούδα και τα τριγλυκερίδια του Μεσσία, με μείον βαθμολογείται το κράτος που έχει ανάγκη ηρώων και αγίων, θαυμάτων και οραμάτων, για να σταθή στα πόδια του. Δείγμα αυτό τραγικής αβελτερίας απάδον για λαό ελεύθερο, πολιτισμένο και παραγωγικό.

3. Ο πατριωτισμός είναι η φυσική θρησκεία του ελευθέρου, τηι σκέψει και τηι πράξει, ανθρώπου. Ο διεθνισμός δεν είναι άλλο από αντιθρησκεία, εκφυλισμός και παρακμή. Είναι ο εύσχημος προσχηματικός τρόπος να απαρνείσαι ως αχάριστος και αγνώμων, την πατρίδα σου και το άμεσο ανθρώπινό σου καθήκον.

Διεθνισμός εστί πατριωτισμός κοιμώμενος, κομμουνισμός πατριωτισμός υπονομευόμενος, εθνικοφροσύνη δε, πατριωτισμός μαχόμενος. Ο καλύτερος τέλος θεός δεν είναι άλλος από τον πατριώτη θεό.

Και γιατί εθνικόφρων, φίλτατε; Διότι είναι ο μόνος τρόπος, συνάδελφε, ο ελληνικός τρόπος για να ζης ελεύθερος σαν Αθηναίος, να πεθαίνεις ελεύθερος σαν Σπαρτιάτης και να μεγαλουργείς ελευθερωτής σαν Μακεδών.

Έστω, αλλά πατριώτης την εποχή παγκοσμιοποίησης. Ρωμαντικό δεν ακούγεται. Κι όμως, φίλε, επειδή η φιλοπατρία διαχρονικώς είναι ο καλύτερος ηθικός διδάσκαλος που σε μαθαίνει να ζης και να πεθαίνεις με τον πιο ωραίο τρόπο, με τις καλύτερες ελπίδες, με τα ευγενέστερα ιδανικά και με την πιο σοφή πίστι.

Κι αυτό ακόμα. Ίσως επειδή υπερασπιζόμενοι την πατρίδα, παίρνομε επί γης μαθήματα ιερού πολέμου  και πολεμικής αρετής ίνα γίνωμε και εν ουρανοίς άξιοι συμμαχηταί του θεού του φωτός και της ζωής εις τον αδιάλειπτον αγώνα του προς τας τυφλάς δυνάμεις του κακού, της βίας και της καταατροφής.

 

4. Και ελεύθερος τί; Είναι γιατί ο στερημένος της εθνικής του ελευθερίας δεν έχει γλώσσαν και θρησκείαν ουσιαστικήν, εθνικήν αλλά εξουσιαστικήν πολιτικήν, αυτές που σού επιβάλλουν να έχεις και να πιστεύει; οι κατακτηταί σου.

Θέλει αντίστασι και αγώνα ηθικό και εθνικό. Κι ας λαϊκίζουν οι αγαπησιάρηδες του μεταφυσικού. Δεν πάνε όλοι στην ζωή αυτή με το ίσο. Γι αυτό άλλωστε η φύσις, ο θεός, πες το όπως  θες, μας έχει εφοδιάσει και με οργή και μίσος, είναι χρήσιμα και σωτήρια κι αυτά για ελευθερία και δικαιοσύνη.  

Η αγάπη δεν φθάνει, δε είναι πανάκεια. Πέραν του μέτρου γίνεται επικίνδυνη αφέλεια και αγαθοσύνη. Το κακό αν επικρατεί στην ζωή αυτή, είναι κι απ’ της αγάπης τα λάθη. Έγκλημα και αδικία δεν είναι και το να εξισώνεις θύτη και θύμα, να δίνεις συγχωροχάρτι στο κάθε έγκλημα.  Και μάλιστα εν ονόματι του θεού;

Οι άνθρωποι είναι καλοί όσο και πονηροί, κακόβουλοι και φθονεροί. Δικαιολογημένα ίσως, αν αναλογισθή κανείς την άθλια μοίρα και ζωή πολλών από μας, ζωή και μοίρα που δεν επέλεξαν αυτοί και δεν έχουν καν τα προσόντα ούτε να την πολεμήσουν ούτε και να την αλλάξουν.

Ήξερα κι έναν που έλεγε, ¨Πιστεύω όχι τόσο στον θεό όσο στον άνθρωπο, μερικοί είναι πολύ καλοί. ¨ Έλεγε κι άλλα, για τον θεό των άγγλων G O D  που αναγραμματιζόμενος δίδει D O G, ίδιο με τον θεό Κύνα του Σωκράτη όταν προσηύχετο με το χάραμα στις παλαίστρες, τον τρισήλιο Σείριο, τέτοια, που τον φανέρωνε…