ΚΑΤΙ ΒΑΤΡΑΧΙΑ ΣΤΟ ΒΑΤΡΑΧΟΝΗΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΝΆΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ (Tsiforos style)

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΚΑΤΙ ΒΑΤΡΑΧΙΑ ΣΤΟ ΒΑΤΡΑΧΟΝΗΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΝΆΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ (Tsiforos style)

Και εκεί που πάλι το γύριζε ο καιρός για να αρχίσει να σταματήσει να πίπτει η βρόχα με βατράχια ράι θρου (κατά τον Ζαμπέτα), ανακάλυψα προ διετίας ότι η Αθήνα είχε και ένα Βατραχονήσι!

 

Το γεγονός θα περνούσε απαρατήρητο αν δεν μου έκλεινε τότε, τέτοιες μέρες, ραντεβού ο σχωρεμένος ο δάσκαλος, ο Τσιφόρος, στον Μαγικό Αυλό στην Πλατεία Προσκόπων στο Παγκράτι, πρώην Βατραχονήσι. Για να μου παραδώσει έναν "φάκελο εμπιστευτικόνε", όπως μου είχε πει τηλεφωνικά μέσω whatsup με το Υπερπέραν. Τον βρήκα να πίνει ούζα με τον Μάνο Χατζηδάκι, κατά τα ειωθότα του τελευταίου, στο γνωστό του στέκι.

 

-"Αυτός είναι";; τον ρώτησε ο Μάνος ρίχνοντας μου ένα υποτιμητικό βλέμμα, βλέποντας, προφανώς, με το έμπειρο μάτι του ότι είμαι ντιπ άμουσος, αφού ποτέ δεν έμαθα να παίζω σωστά κανένα όργανο, εκτός ίσως από το τριγωνάκι στα κάλαντα. Και αυτό με φάλτσα. Αλλά ως ευγενής πεθαμένος άνθρωπος που είναι, αποσύρθηκε στα ενδότερα του Μαγικού Αυλού για να συνθέσει ή για να πάρει ένα υπνάκο, αφήνοντάς μας μοναχούς.

 

-" Μην δίνεις σημασία νεαρέ", μου είπε ο δάσκαλός του ερασιτεχνικού γραπτού μου λόγου. "Να, εδώ στα έχω όλα με το νι και με το σίγμα. Και πράξε εσύ με αυτά ότι καταλαβαίνεις με τα ζαβά που έχετε μπλέξει τώρα εκεί κάτω"

 

Ξεπέρασα το ανεβαστικό "νεαρέ" χωρίς σχόλιο, άνοιξα τον φάκελο και άρχισα να διαβάζω με αγωνία για να δω τι σκάρωσε πάλι για να σχολιάσει τα τρέχοντα σε φόρμα χρονογραφήματος ο θεοπαιχτης.

Αριστοφάνη πάλι έγραψε αυτός που τους έκανε όλους τους θεούς, υποθεούς και τις λοιπές δημοκρατικές τους δυνάμεις πενηνταράκια στην ιστορική Μυθολογία του. Αυτήν την φορά με storyline από τους Βάτραχους σε στυλ ver2.0., ακολουθώντας την παράδοση του Αριστοφάνη, αλλά στο πιο δημοκρατικό. Σε μια σύνθεση πάνω στην κωμωδία που ανέβηκε την προηγούμενη χρονιά πριν χάσουν οι Αθηναίοι τον Πελοποννησιακό πόλεμο, την ΑΟΖ του Αιγαίου και κάτι αυγά μετά πασχαλίων, ο Τσιφ βάλθηκε να κάνει πλάκες. Αυτή την φορά, τα θραύσματα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο «διαγωνισμός» στον κάτω κόσμο δεν γίνονταν όμως αυτή την φορά, κατά την Τσιφόρεια ερμηνεία των τρεχόντων, ανάμεσα σε δύο συγκλονιστικά ποιητικά «μεγέθη», στον Αισχύλο και στον Ευριπίδη, με κριτή τον Πίνδαρο. Υπό το κράξιμο του χορού των Βατράχων (δηλαδή όσων κενολογούν στα ΜΜΕ έχοντας πιάσει εκεί στασίδι) η μάχη δίνονταν τότε για να βρεθεί ποιος ποιητής θα σώσει τελικά την πόλη. 

 

Μέχρι την τελική σκηνή, όπου οι κριτές κόβουν σε φέτες την πολιτική εικόνα και τη βάζουν στη ζυγαριά κάποιου , σαν να είναι τυρί για να βγει ο "νικητής", ο Τσιφ έκανε τώρα χοντρή πλάκα. 

 

Στο εν λόγω draft σεναρίου τα έβαζε τώρα με κάποιον δεξιό άμπαλο. Ευκλείδη τον έλεγε, που δήλωνε αριστερό εξτρέμ για να κάνει τον λαγό σε μια άλλη δεξιόστροφη ανεμοδαρμένη με κύριο, αν όχι μοναδικό προσόν, το φύλο της. Και σε έναν άλλον παλιομοδίτη περίπου-σοσιαλδημοκράτη, που έκανε τον λαγό σε έναν ξενόγλωσσο τσι-ι-ο με business plan την επιτάχυνση των εσωκομματικών εξελίξεων προς μια διάσπαση αλλά 68. Σε ΣΥΡΙΖΑεξ και ΣΥΡΙΖΑεσ το διασπάσανε το μαγαζί γωνία, για να βγούν από ένα οργανωτικό τέλμα χειρότερο και από το Βατραχονήσι. Και μετά ξαναδιασπάστηκαν σε κάτι μπουζούκια.

 

Σαν βατραχάνθρωπους χωρίς πέδιλα τους είχε συλλάβει και τους αρχηγούς των θραυσμάτων που προέκυψαν έτσι το κοφτερό του το μυαλό, να μιλάνε άψογα την βατραχιστί με τον χορό, με φόντο τα λασπόνερα της Θεσσαλίας.

 

Στο τέλος, αντί για νικητή τον Ευριπίδη, ο Τσιφ έβγαζε κάποιον... Ερντογάν, που είχε για δούλο έναν Μητσοτάκη, αντί τον κλασικό Ξανθία.

 

-"Τραγοκωμωδία η κατάσταση", μου είπε, "αφού μεσολαβεί έτσι που τσουλάει το πράγμα, στο τέλος και ένα ακόμη μνημόνιο και η απώλεια όσης ΑΟΖ έχασαν και οι αρχαίοι Αθηναίοι την προηγούμενη φορά που εμπιστεύτηκαν τους δήθεν Άριστους του τότε Αριστοκρατικού Κόμματος των αρχαίων Τραμπικών". 

 

-"Τι λες να κάνω με αυτό το σενάριο δάσκαλε;;" ρώτησα ως βρεγκεγκέ κουαξ κουάξ βλαξ.

 

-"Που θες να ξέρω εγώ ρε, πεθαμένος άνθρωπος;;", απάντησε. "Εσύ έχεις τώρα στα χέρια σου την καυτή πατάτα. Πράξε κατά το δοκούν. Και μην μου το παίξεις και εσύ Τσίπρας αφήνοντας την καυτή πατάτα της διακυβέρνησης σε κάποιο άριστο ζαβό, που νοιάζεται μόνο για την επικοινωνία και όχι για την ουσία, για να εμφανιστείς μετά και εσύ, σαν από μηχανής θεός, για να ενώσεις πάλι κόμματα και συνιστώσες στον επόμενο Συνασπισμό_Σε_Δουλειά_Να_Βρισκόμαστε. Από μηχανής θεοί υπάρχουν μόνο στις τραγωδίες, όχι στην πρόοδο_χωρίς_κάθαρση_και_κλωτσιές με μοναδικό επίδικο κάτι μίζερες καρέκλες.

 

Και αποσύρθηκε στα ενδότερα του Μαγικού Αυλού @Vatrahonisi, δηλαδή στις πύλες του Άδη των Αρχαίων Αθηναίων, για να συνεχίσει τα ουζάκια του με τον Χατζηδάκι, αφήνοντας με μόνο μου στο όνειρο μου να σκέπτομαι περί... του χρόνου. 

 

Όχι εκείνον στο χρονικό του Χόκινγκ αλλά τον άλλο, τον πολιτικό. Αυτόν που κυλάει πάλι μέχρι την επόμενή καυτή πατάτα ανάμεσα σε όνειρα ανεκπλήρωτα σε κάποιο Βατραχονήσι χωρίς επήρεια σε οποιοδήποτε ΑΟΖ, για να μας γλεντάει μετά ο κουμπάρος ο απέναντι.

 

Πέρασαν κοντά στα δύο χρόνια έκτοτε. Η βρόχα έπεσε πολλάκις ράι θρού έκτοτε, αλλά καμία λαμπρή ιδέα δεν διέσχισε τον εγκέφαλο μου για το πώς θα πρέπει να ολοκληρωθεί το project "ολοκλήρωση του σεναρίου Βάτραχοι νο2" που μου ανέθεσε να τελειώσω ο Τσιφόρος. Έχοντας αποκλείσει τις κρυπτο-βαριάντες κάποιας Ζωής και τις εμμονές με μια Δήμητρα ενός Γιάνη, δηλώνω ότι έχω φτάσει σε αδιέξοδο, αφού ακόμη τα καλά πόστα σε όλα τα κόμματα συνεχίζουν να τα καταλαμβάνουν κάτι τύποι Σημιτικών προδιαγραφών, τώρα υπεύθυνοι και για το που θα φαγωθούν κάτι 25 παλιοδισεκατομμύρια για να τα κάνουμε όλα αντί για πράσινη ανάπτυξη ένα ReArm.

 

Η επενδυτική βαθμίδα που ανεβήκαμε έχει ήδη καλυφθεί από τις λάσπες εξαφανίζοντας το 23% του γεωργικού μας ΑΕΠ για τουλάχιστον πέντε χρόνια και όλα τα φράγκα από το RRF (Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας ελληνηστί) πήγαν, λέει, ήδη για κάτι πλημμύρες στην Θεσσαλία. Και όσο περισσέψει μετά, με τις άλλες δόσεις που θα τις γράψουμε στα χρέη μόνο από δάνεια, αποκλειστικά να τα κάνουμε μόνο Πράσινη Ανάπτυξη εισαγωγής, ξαναλέει εν χορώ ο χορός των απανταχού βατράχων.

 

Έτσι στο τέλος θα τρώμε μόνο βατράχια, λέω, αφού τώρα ξεκινάει πάλι η κυνηγητική περίοδος των μικρών επαγγελματικών ΑΦΜ με φόρους και εισφορές καλυμμένες μέσα στους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Από τις 860.000 πριν τα lockdown του Κοβιδη, έμειναν τα μισά επαγγελματικά ΑΦΜ. Θέλει ακόμα λίγο δουλίτσα, είπε εκείνος ο ανεπάγγελτος ο Χατζηδάκης, (όχι αυτός του Μαγικού Αυλού, ο άλλος ξέρεις), για να τα φτάσει στα 100.000 που είναι και ο στόχος που τους έβαλε κάποιος Πισσαρίδης. Που ήδη αυτομουτζώνεται με το αποτέλεσμα των συνταγών του, που μας έφεραν παντού στο "τελευταίοι". ΟΚ, πλην της διαφθοράς όπου σκίσουμε! Σε αυτό το άθλημα πετάει η ομάδα του ΚυΜ και των βαστάζων του.

 

Θέματα όλα αυτά τελείως αδιάφορα για τον χορό μας, που κράζει τώρα ασύστολα, σαν τα βατράχια μιας Αρχαίας κωμωδίας χωρίς happy end. Δηλαδή σαν χάπατα που δεν αντιλαμβάνονται αυτό που λέγεται "πολιτικός χρόνος". Αυτό δηλαδή που έμαθαν να τον χειρίζονται οι αρχαίοι Αθηναίοι με τόση μαεστρία στις κωμωδίες και τις τραγωδίες τους.

 

Για το ότι δεν έχουμε ακόμα ανακαλύψει το πως αυτός θα δουλέψει και στην σύγχρονη τραγοκωμωδία μας ευθύνεται ο Τσιφόρος ή εγώ;;

 

Τι δεν καταλαβαίνω γμτ;;

 

Aπο την ίδια σειρά διηγημάτων αυτού του ιστολογίου, οι Κουτόρνιθες   ΕΔΩ.

 

Για τους Αχταρμείς ΕΔΩ.

 

ΕΔΩ η Οδύσσεια της Οδύσσειας  .

 

Περί των αρχαίων ISO των fake news ΕΔΩ. 

 

Και ΕΔΩ ο Tsiforos μας εισάγει στην ψηφιακή οικονομία via Αρχαία Αθήνα.

 

Υ.Γ Την  ίδια δυσκολία με εμάς, ως προς τον χρόνο, έχουν τώρα και οι εξ ανατολών γείτονες μας.Με πρόσθετα στρατηγικά διλήμματα εκεί, που την σπρώχνουν είτε προς την Ασία (το κυρίαρχο) είτε προς την διάλυση.