ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.Μέρος(¨θ¨25)

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ   ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨θ¨ 25)   

(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)

 

Κάθε άνθρωπος είναι μοναδική, ξεχωριστή  περίπτωσις. Γλιστρά και σχηματίζεται μέσα από μια πληθώρα λεπτών φυσικών διεργασιών, συμπτώσεων και πιθανοτήτων της ανάγκης. Κανείς δεν εγγυάται το μέλλον του και ούτε ελέγχει την αποστολή του.

Ψυχή πλασμένη από το πιο σπάνιο μέταλλο του ουρανού αναμετρά το θείον, αναλύει το σύμπαν και υπολογίζει τας επιπτώσεις. Μια ιερά φιλοδοξία την οδηγεί σε ακατέργαστα μονοπάτια, σε αξημέρωτα όργια φυγής και ελευθερίας μέχρι εκεί που σταματά ο χρόνος.

Την φυσική ζωή μας συντηρούν μυστικαί ισορροπίαι, ιεραί συγκυρίαι και απρόβλεπτοι δαίμονες.Η χωροχρονική απόστασι μεγενθύνει ή εκμηδενίζει τα πράγματα. Η προσέγγισις τα φέρνει στις πραγματικές διαστάσεις των.  

Ο άνθρωπος από ένα σημείο και μετά γίνεται βαρετός, κουραστικός μέχρι ν’ απομακρυνθή ή να παραμείνη και να γίνη πάλι ποθητός. Η ευτυχία είναι καλή επίθεσι αλλά  κακή στην άμυνα. Μακάριοι οι απόφοιτοι του χρέους, οι συνταξιούχοι της ανάγκης.

Κι εσύ, τέκνον εμόν, εις την οργή οκνεύου, εις δε την αγάπη εγκρατεύου. Ίνα μη σε καταβάλη ποτέ η προδοσία και την φιλτάτην απωλέσης αυτοκυριαρχία. Αίγλη και δόξα της νεότητος μετ’ ου πολύ μετακομίζουν, μένει η νοσταλγία μόνο και περίλυπα ερείπια να την υπενθυμίζουν.

 
2. Ο δίκαιος δεν χρειάζεται την αγάπη. Βρίσκεται στο κέντρο της. Η αγάπη είναι άγαν πάθημα –πάθος, υπερβολική, κυνική προσκόλλησις, μια έμμεσος αλαζονική εγκατάλειψις των οχυρών της αυτοκυριαρχίας.  Τα έωλα μέλη των ουρανίων σειρήνων.

Σ’ αυτή την γη και ζωή θα επιλέξοις ή ένα φτωχό παράδεισο ή μια πλούσια κόλασι. Πλούσιο παράδεισο αποκλείεται. Προνόμιο των θεών αυτό και μόνο. Ο δε άνθρωπος  είναι ένας αδιαμόρφωτος θεός. Έχει δρόμο ακόμα.

Δίας θεότης, Τύχη και Ανάγκη διαμοιράζονται και ελέγχουν ισομερώς τα επί γης ανθρώπινα. Ανάγκη μεν , κόρη του Χάους, τα πάντα  συγχωρεί, Τύχη δε, αδελφή αυτής, για τα πάντα αδιαφορεί και  Δίας τα πάντα δικάζει. Ο δε άνθρωπος δοκιμάζςται στην Ανάγκη, βιάζεται από την Τϋχη και κρίνεται από τον Ύπατο θεό.

Αν είχαν καλλιτεχική ευαισθησία οι άρχοντες της πολιτικής και της θρησκείας, θα είχαν από ένα άγαλμα εις τας οικίας των, ένα της θεάς φήμης και ένα της θεάς τύχης. Αλλά τέτοιοι θεοί δεν κόβουν πολλά εισιτήρια, άσε που βάζουν ιδέες προς  ζημίαν των κρατούντων οπότε…  

Η φαντασία οργώνει τα σύννεφα και φυτρώνουν όνειρα. Ο ευγενής οίστρος εξάπτει το χάος και φύονται χαρωποί δαίμονες και φωτεινοί θεοί. Υπάρχουν ημέραι και στιγμαί της ψυχής πλήρεις επικού μεγαλείου. Ο πειρασμός της αθανασίας.

3. Ο άνθρωπος γεννιέται για την ταλαιπωρία. Ας μη γεννιόταν καλύτερα. Αλλά άπαξ και εγεννήθη ας το πάροι απόφασι. Για κάθε χαρά του και μια λύπη τον περιμένει στην στροφή. Ένα-ένα του χαρίζει η νέα ηλικία τα δώρα, ένα προς ένα τού τα αφαιρεί το γήρας.

Όσο πιο έκδοτος κανείς εις τα ηδονάς τόσο πιο τρωτός, εκτεθειμένος και ευάλωτος εις τας θλίψεις. Και γαρ, με τον καιρό και κατ’ ανάγκην, ό,τι αποκτάται σ’ εγκαταλείπει,  φίλοι, δύναμι, αξιώματα. μόνη της δε η ψυχή επί τέλους απομένει, ελλειπής ή αυτάρκης.

Τίποτα δεν κρατά, υποχρεωτικά, αιώνια. κι αν  κρατάει, αυτό δεν θα το μάθωμε ποτέ. Όταν παραπατά η ειρήνη ανατέλλει ο καιρός για ωμότητες και αγριότητες. Κι αυτό που διαγράφει η μνήμη είναι σαν να μην υπήρξε, να μην έγινε ποτέ.

Σειρήνες, τύμπανα πολέμου, τυφώνες της βίας. Όταν ο άνθρωπος δεν σπεύδει προς την μοίρα του σπεύδει η μοίρα του προς αυτόν. Κοίτα τί γίνεται και στην τυραννική κορυφή! Ένα αιγυπτιακό αιμομεικτικό, κτηνοβατικό χάος. Η διπλωματία παίζει με τας λέξεις, ο πόλεμος με την στατιστική.

Και μη λες ότι εγώ, ευτυχώς, στην βάσι είμαι αθώος. Nihil humanum alienum mihi. Αν ήσουν κορυφή, τα ίδια περίπου θα  είχες κάνει. Είναι το τίμημα της ανόδου αυτό, το ό,τι πιο ταπεινωτικό και κολασμένο, πρωτοστάτης η γενετήσια σαρκική βεβήλωσις και ατίμωσις. Πωλήσεως ψυχής στίγμα για το χρίσμα.