ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.Μέρος(¨θ¨23)

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ   ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨θ¨ 23)   

(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)

 

Τ’ ανοικτά μυαλά δεν έχουν κολλήματα ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Τα ανοικτά μυαλά δεν έχουν πίστι αλλά φιλοσοφία. Η φιλοσοφία είναι μια ανοικτή αυτοθρησκεία, μια ανοικτή πίστι. Τουναντίον η οργανωμένη θρησκεία είναι απλά μια πνευματική ειδωλολατρία.

Γι αυτό η πιο μεγάλη τυραννία είναι η εξ ονόματος του απόλυτου θεού, το τέλειο πνευματικό εργαλείο ανθρωπίνου ελέγχου και  χειρισμού. Και εν τούτοις ιδανικό για τους πνευματικώς μετά φόβου περίκλειστους.

Ένα μη συγκροτημένο κράτος θα συγκρούεται με τας περιστάσεις και θα αστοχεί προς την πραγματικότητα. Επί του προκειμένου πάσχουν ίσου όχι μόνο ο όχλος αλλά και οι οδηγοί του.

Όχι μόνο σκοπίμως αδιαπαιδαγώγητος καθυστερημένος ψηφοφόρος, έρμαιο αναχρονιστικών διεθνιστικών, διχαστικών ιδεολογιών αλλά και οι μέντορές του, η πολιτική ολιγαρχία εθνικώς αγραμμάτων έως θρησκολήπτων και πολιτικώς αναλφαβήτων τυχοδιωκτών που αδιαφορούν για το κοινό πατριωτικό αγαθό.   

Ουδέν θλιβερότερον ή λαός χωρίς πνευματική καλλιέργεια, εθνική αντίληψι, ένας λαός με φθηνό πολιτικό γούστο. Ρηχοί και φαύλοι αιωνίως θα κυνηγούν το χυδαίο πλάτος γιατί δεν έχουν βάθος ανατάσεως που θεμελιοί το πνευματικόν ύψος.

 
2. Των μεγάλων πνευμάτων αι συγγραφικαί εμπνεύσεις και αι ποιητικαί πτήσεις αδύνατον εξελιχθήναι μεγαλοφυώς και δοξασθήναι, εάν δεν τας λιπαίνει, υποστηρίζει και κοσμεί ένας ακμάζων και κυρίαρχος εθνοπολιτισμός, αν δεν τας φωτίζει η λάμψις της αθανασίας ενός αυτοκρατορικού μεγαλείου.

Μακάριοι και οι αφανείς ήρωες, άφθονοι τροφοδόται της εθνικής ψυχής. Ιδίως της ελληνικής. Δηλονότι με τους αλλήθωρους σοσιαλίζοντες, τους υποτονικούς εθνικόφρονες, και ορθοδόξως παπαγαλίζοντες ξεμείναμε εις τον ευρωδημοκρατικό πάτο. Εκ θαύματος όντως ζώμεν τρεφόμενοι.   

Αλλά είναι πνευματικός νόμος. Και μόνο όσοι ξέρουν θεούς δημιουργείν όπως οι Έλληνες, οι ιδανικοί  Έλληνες, ξέρουν και το ζωντανεύειν τον αγέννητο, αθάνατο θεό μέσα στον άνθρωπο. Αλλά βουλιάζει όποιος περιμένει μοιρολατρικά το θαύμα παύει να το συνδημιουργεί.

Ο έρως αγαπά τα ποιήματα, η ζωή τα διλήμματα και τα αινίγματα.  Και άνθρωπος σημαίνει έχω και δίδω λόγον για όλα. Ως επί το πλείστον με τον εαυτό του συνομιλεί ο άνθρωπος. Γι αυτό όποιος τού λέει ψέματα θα πνιγεί μια μέρα σ’ αυτά.

Σ’ αυτή την ζωή, απ’ αυτή την ζωή φεύγομε, πεθαίνομε όχι μια φορά αλλά κομμάτι, κομμάτι βλέποντας τους άλλους ολογυρά μας να μας εγκαταλείπουν ολογυρά μας. Ώσπου η μνήμη μας γίνεται ένα νεκροταφείο, αυτό κι ο νεκροθάπτης του.

3. Το κάλλος είναι μια καλοτυχία αλλά είναι και ο μεγαλύτερος πειρασμός, γεννήτωρ του ναρκισσισμού και της ύβρεως που ακροβατεί πάνω στο χάος της απληστίας. Και η πιο μεγάλη απογοήτευσι είναι αυτή που διαδέχεται τα ωραιότερα όνειρα και τας πιο ευτραφείς ςλπίδας.

Και ωστόσο και το κάλλος αυτό είναι κι αυτό εξ ίσου θνητό, περαστικό, μάταιο και αβυσσαλέο. Δεν κορέννυσαι ούτε και μ’  αυτό. Το ελέγχεις όσο  το μυρίζεις. Όταν το εγγίζεις καίγεσαι.

Για όποιον με τον άσπιλο ουρανό επικοινωνεί άφοβα άνευ αντιπροσώπων επαγελματιών του μεταφυσικού ποίησις η πάσα του κίνησις, τελετουργία το έργο του, μαγεία η προσευχή του. Δόξα είναι η θαλπωρή του αιώνιου, η αγκάλη του ήλιου, η αγαλλίασι του θεού.

Έτσι ήταν. Ένα ίνδαλμα, ένα αριστούργημα ήταν και η ψυχή του ανθρώπου  εκεί ψηλά πριν καταπέσει τόσο χαμηλά και εμπλακή στα γαμημένα γενετήσια, αυτά τα της μετενσαρκώσεως.

Και το θέμα δεν είναι τόσο το να εύρης την αλήθεια όσο  να μπορείς να την αντέξεις.  Μα όταν η αίγλη του Διός σε γαλουχεί εύπορον, εύχαρι, εμβατόν και τούτο εστί.  Αλλά χρωστάμε σ’ αυτούς που μας γέννησαν, χρωστάμε και σ’ αυτούς που γεννάμε.

 
4. Πενία και ακολασία διδάσκαλοι κάκιστοι. Ακυρώνουσι γαρ την της ψυχής ευγένειαν,  το δ’ ελεύθερον ήθος ταπεινώνουν. Η πάσα δε αρχηγία Διός κτήμα εστί παντοδύναμον. μεταμορφώνει κι ένα αγροίκο ακόμα κι εγκληματία σε  ένα επί προθεσμία θνητό θεό.

Η ευτυχία τέρπει ψυχή και νου αλλά και ναρκώνει. Ίσως είναι το μεγαλύτερο ναρκωτικό. Επειδή προσφέρεται προς χρήσιν και  όχι προς ναρκισιστική κατάχρησι που προξενεί τόσες ολέθριες μανίες, διαστροφές και κτηνωδίες.

Και εδόθη όχι κατ’ αποκλειστικότητα αλλά δια την παραγωγικότητα, την φιλάνθρωπον δοτικότητα για να μας κάνει πιο δυνατούς και ελεύθερους κι όχι νοσηρά εγωπαθείς και τυράννους.  Σκέψου κι αυτό. Η ελευθερία κάνει τους θεούς περιττούς, η δουλεία δε, τους δωρίζει στην κόλασι.

Αλλά τί είναι αυτό που όταν κυριαρχεί  κάνει τα πάντα χαρούμενα κι ευτυχή; Κι όταν κοιμάται γίνονται όλα σκοτεινά, αγριεμένα, φοβερά και λυπημένα; Είναι το πνεύμα, η ανάσα του θεού, κλίμα αιθερικό, όχι μόνο εξωτερικό, ατμοσφαιρικό αλλά και ψυχικό.  

Ας μαχώμεθα λοιπόν ώστε το θεσπέσιο κλίμα της αγάπης αυτό, να γίνη κάποτε κι εδώ αβίαστα μόνιμο και οικουμενικό. Κάτι που θα μεταμόρφωνε τον πλανήτη μας σε ιερό ανθρώπινο παράδεισο, ένα άστρο που θα γεννούσε εις το εξής αποκλειστικά και μόνο θεούς.