ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨Ι¨ 1 )

 

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ   ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.  (Μέρος  ¨Ι¨ 1 ) 

(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)  

 

Κοίτα και προσπέρνα. Όλα είναι αναλογικώς προϋπολογισμένα και σοφά μοιρασμένα.Τίποτα δεν αξίζει την απόλυτο πίστι, χαρά και λύπη του ανθρώπου, σ’ αυτό τον κόσμο. τίποτα δεν συγκρίνεται, τίποτα ισάξιο με το ανεκτίμητο πεπρωμένο του.

¨Και νυμφευμένος γάιδαρος κι ανύμφευτος μουλάρι, και αμφότερους στα τελικά ο διάολος θα μας πάρει!¨Μας άφησαν Έλληνες και μας ηύραν Τούρκους. Κόλασι τρέμε, ερχόμεθα ψάλλοντες. Τον κόσμο τούτο εστόλισαν θεοί και κατοικούν κακοποιοί.   

Όσο γηράσκων κανείς τόσο μεγσλύτερες απώλειες μετρά. Και μόνο ο προώρως αποθνήσκων ζημίαν ουκ έχει έχων το πικρότερο κέρδος. Αλλά μήπως πεθαίνοντας εδώ ξυπνάμε κάπου αλλού; Σε μαγεμένα μέρη μας σέρνουν αμάραντες ελπίδες.

Το καλό μας χαιρετά και το κακό μας παρακολουθεί. Η ψυχή είναι το αρχείο του σύμπαντος. Θνητός ειμί, λέγε, άνθρωπος και στην γη πατώ, η ψυχή μου όμως στον τρισμέγιστο ακουμπά ουρανό και το πνεύμα μου τρέφει η δόξα του Υψίστου.

Οι ερωτήσεις ζητούν απαντήσεις και οι απαντήσεις γεννούν ερωτήσεις. Πίνω και μεθώ, τα βάσανα μετρώ. και για αλήθεια διψώ. Η θνητότης ένα βραχύβιον τραύμα της αθανασίας.

 
2. Και ¨κεραμεύς (κεραμοποιός) κεραμεί κοτέει ( με κεραμέα αντίζηλος) και τέκτονι τέκτων (και με κτίστη ο κτίστης.)¨ Ο πιο πνευματικός είναι και ο πιο φθονερός. Φθόνος ανέκαθεν ο πρωταθλητής Ελλάδος. Πολυνίκης παίζων χωρίς αντίπαλο.

Μόνο το παλαιό επειδή δεν ζη δεν προκαλεί φθόνο και τουναντίον εξαγνίζει μαγικά τα ανθρώπινα πάθη. Ξυπνά την νοσταλγία, την περιέργεια, τον θαυμασμό  και την αγνή λατρεία. Λόγω που μεγάλη η απόστασι με τους ζώντας που το εγώ μας δεν απειλεί και δεν μειώνει

Μα τί έλεγαν τότε εκείνοι οι παλαιοί νυμφόληπτοι ποιηταί; Η γη είναι η μεγάλη θεά, έλεγαν, και η γεωργία η πιο αρχαία θρησκεία και η πιο βαθιά, με όλα του υιού της Πλούτωνος τα αγαθά! Ο γεωργός δε, ο πρώτος ιερεύς.

Γι αυτό, συμπλήρωναν, και το ¨αμύνεσθαι περί πάτρης¨είναι το κορυφαίο απ’ όλα τα ιδανικά. Και ο υπέρ πατρίδος θάνατος ο γλυκύτερος και πιο θεάρεστος εξ όλων θάνατος των ηρώων.

Ήταν η αθώα εκείνη η εποχή που οι καλοί άνθρωποι είχαν την ευλογία του καλού θεού των καλών πραγμάτων και πόθοι και πάθη μάταια δεν βάραιναν την αγνή ψυχή των. άδικο δε και άπληστο δεν εύρισκε μέσα των χώρο να εμβή.

 
3. Ο πρώτος ανθρώπινος ναός υπήρξε το τέμενος (εκ του ρ. τέμνω), ήτοι ένα υπαίθριον δενδροτομημένο κομμάτι του δάσους. και ο πρώτος βωμός (τομός - τόμος), ο μισοκομμένος κορμός δένδρου.

Κι όμως είχαν πολύ θεό μέσα των, τον θεό που αγαπά την αγνότητα και την απλότητα, έναντι των κατοπινών λαμπρών κτισμάτων που οι άνθρωποι ανύψωναν από τύψεις για να εξευμανίσουν τους ουρανούς, τόσο λαμπρότερους όσο περισσότερο απομακρύνοντο απ’ το πνεύμα των θεών.

 
Επειδή τότε η θρησκεία ήτο μια φυσιολατρική καθιερωμένη γιορτή και καλλιτεχνική τελετουργία, του ουρανού και της γης η ευλογία, δεν ήταν όπως σήμερα, η μαντρωμένη, πολιτικοποιημένη θρησκοληπτική δεξαμενή των καταθλιπτικών.  

Και τα χρόνια που πέρασαν έκτοτε απέδειξαν ότι η αθηναΙκή σοφία είναι σχολείο, η αγία δε σοφία μαυσωλείο.  Φιλοσοφία γαρ εστί το ανοικτόν πνεύμα, η των ελευθέρων πνευμάτων μήτηρ και τροφός, θρησκεία δε, το περίκλειστον πνεύμα, απλά η των ορφανών ψυχών μητριά.

Ο άνθρωπος γεννήθηκε πνευματικά προικισμένος και βασικά ελεύθερος για να επιλέξει τι τον ωφελεί και τι όχι. Έτσι δεν είναι; Το δεδομένον, το έτοιμον  και άνωθεν επιβεβλημένον δεν έχει καμιά ηθική αξία, το αυθόρμητον πνεύμα η της ψυχής αληθής περιουσία και ουσία.

 
 4.   Αλλά γιατί προϊούσης της ηλικίας η ζωή των φιλομαθών και φιλοσόφων γεμίζει ενώ των ασόφων αδειάζει; Γιατί, κατά κανόνα, η γυνακεία φύσις ρέπει γηράσκουσα προς το θρησκόληπτον ενώ των ανδρών προς το φιλόσοφον;

Αρετή και αλήθεια γίνονται βαρετά πράγματα όταν είναι ξένα και δανεικά. Και γι αυτό η αμφιβολία βρίσκεται πιο κοντά στην αλήθεια παρά η αγελαία θρησκευτική πίστις. Μια πίστι αποβαίνουσα αχίλλειος πτέρνα, ο δούρειος ίππος αλώσεως ψυχής και σώματος.

Τα της ψυχής κατορθώματα γεννούν τας πιο γλυκείας ελπίδας. Άνθρωπε, άνθρωπε! Από το ¨που τα βάζομεν¨ στο ¨πού θα τ’ αφήσωμεν.¨Πού άραγε; Περιφρονείς τα πράγματα και πνίγεσαι στα θαύματα.

Με βασιλική όρεξι τρώει ο ταπεινός ιερεύς της γης το λιτό του γεύμα, οι άρχοντες αντίθετα συντρώγουν μαζύ με άλλα χίλια δυο βαρετά και πνιγηρά θέματα, μέσα στο πολυτελές άγχος. Διαισθάνονται ότι δεν θα έχουν πού να καταφύγουν στους άγριους, αναπόφευκτους χειμώνες της ψυχής.

Βολεμένοι χοντρά, άριστοι ηθοποιοί, αλλά μέχρι εκεί. Αγνοώντας την βαρύτητα των λέξεων και την ουσίαν των λόγων. Ορκισμένοι υπόδουλοι  του ψεύδους και της υποκρισίας. Επειδή το πολυπράγμον, το εξωστρεφές πλήττει εύκολα γιατί σπαταλά. το μέσα  όμως της ψυχής ποτέ γιατί πάντα κτίζει.