ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ
ΕΣΕΙΣ ΛΕΤΕ ΤΑ ΓΚΟΜΕΝΙΚΑ ΣΑΣ ΣΤΗΝ AI Ĥ ΕΙΣΑΣΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΛΙΟΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ/ΕΣ;
Όταν
άκουσα για πρώτη φορά τον όρο «Χικικομόρι» πριν 10 χρόνια, δεν έδωσα
σημασία. Οι λεπτομέρειες για το τι ακριβώς σήμαινε φάνταζαν απίστευτες,
σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή δημοσιογραφική υπερβολή για
μερικά κλικς.
Σήμερα, το ιαπωνικό αυτό φαινόμενο έχει
ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας, προκαλώντας έντονο προβληματισμό και
στον δυτικό κόσμο. Οι Χικικομόρι είναι οι σύγχρονοι «αναχωρητές»· άτομα
που πάσχουν από ένα έντονο ψυχοκοινωνικό σύνδρομο απόσυρσης. Επιλέγουν
συνειδητά να μην εργάζονται, να μην σπουδάζουν και να μην έχουν καμία
εξωτερική κοινωνική επαφή, ζώντας αποκλεισμένοι για χρόνια στο παιδικό
τους δωμάτιο.
Το φαινόμενο πήρε
τεράστιες διαστάσεις μετά την σκληρή οικονομική κρίση της Ιαπωνίας το
1990 και κορυφώθηκε την τελευταία εικοσαετία, κυρίως σε νεαρούς άνδρες
της μεσαίας τάξης. Όταν έσκασε η οικονομική «φούσκα», εκατομμύρια νέοι
βρέθηκαν ξαφνικά άνεργοι και χρεωμένοι. Πρόσφατα, η πανδημία του
COVID-19 και η απομόνωση που την ακολούθησε ενέτειναν ακόμα περισσότερο
αυτή τη διαταραχή.
Ψάχνοντας να
δω τι απέγιναν εκείνοι οι έφηβοι Χικικομόρι —σήμερα πλέον 35-40 ετών—
διαπίστωσα κάτι εντυπωσιακό: όσοι κατάφεραν να βγουν από το σύνδρομο,
εμφανίζονται σήμερα ως αρνητές του σεξ και των προσωπικών σχέσεων,
θεωρώντας τα ως «στοιχεία ρίσκου»! Είναι όμως δυνατόν ο έρωτας να
μπαίνει σε λογική «διαχείρισης ρίσκου», λες και οι γενετήσιες ορμές μας
μπορούν να στριμωχτούν στα κουτάκια ενός βάρβαρου Excel;
Στην
Ιαπωνία το πρόβλημα είναι γνωστό. Οι νέοι συχνά αποφεύγουν τη
διαδικασία του ραντεβού ή του φλερτ. Σε έρευνα του 2020 μεταξύ ανδρών
20-34 ετών που ήταν σεξουαλικά ανενεργοί για πάνω από ένα χρόνο, στο
ερώτημα αν επιθυμούν σεξ, το 22,4% απάντησε «καθόλου» και το 21,2% «όχι
ιδιαίτερα». Μόλις ένας στους πέντε δήλωσε ξεκάθαρα «ναι».
Ωστόσο,
η λίμπιντο της ανθρωπότητας βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση παγκοσμίως.
Μελέτη στις ΗΠΑ (2009-2018) κατέγραψε μείωση σε κάθε μορφή σεξουαλικής
δραστηριότητας με παρτενέρ, ακόμα και στον αυνανισμό των εφήβων. Το
περιοδικό Time σημείωνε ότι το ποσοστό των ανθρώπων στις ΗΠΑ που έκαναν
σεξ τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα έπεσε από το 45% το 2000 στο 36%
το 2016. Η πτώση αφορά κυρίως τους Millennials και τη Γενιά Ζ, οι οποίοι
εμφανίζονται διπλάσια σεξουαλικά ανενεργοί στα 20 τους χρόνια σε σχέση
με την προηγούμενη γενιά.
Η ίδια
πτωτική τάση καταγράφεται παντού. Στη Γερμανία, οι σεξουαλικά ανενεργοί
ελεύθεροι άνδρες (18-30 ετών) αυξήθηκαν από το 7% στο 20% μέσα σε λίγα
χρόνια. Στη Βρετανία, λιγότεροι από τους μισούς πολίτες ηλικίας 16-44
κάνουν σεξ έστω μία φορά την εβδομάδα. Στην Ελλάδα, ήδη από το 2008,
δημοσιεύματα έδειχναν ότι η σεξουαλική ζωή είχε ατονήσει λόγω των
εντεινόμενων οικονομικών προβλημάτων.
Σήμερα,
η τάση αυτή συναντά την τεχνολογία. Πρόσφατα στοιχεία από την Ιταλία
δείχνουν ότι η εφηβική απομόνωση χτυπά «κόκκινο», με ένα μεγάλο ποσοστό
των νέων να εμφανίζει πλέον συμπεριφορές τύπου Χικικομόρι. Οι έφηβοι
αυτοί αναθέτουν σε εφαρμογές Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) τον ρόλο του
σεξουαλικού συντρόφου αλλά και του ψυχολογικού τους μέντορα. Έναντι μιας
μικρής συνδρομής, οι AI «συμβουλές» κρατούν τους νέους ημιπαράλυτους
στα δωμάτιά τους, τροφοδοτώντας τις κερδοφόρες ψηφιακές πλατφόρμες.
Παλαιότερα,
οι ψυχολόγοι συμβούλευαν να βγάλουμε την τηλεόραση από την
κρεβατοκάμαρα. Φανταστείτε τι συμβαίνει σήμερα με τα social media και
την ΑΙ, που απομυζούν τον χρόνο και την ενέργειά μας. Η μείωση της
σεξουαλικής επαφής είναι αντιστρόφως ανάλογη των data που χαρίζουμε
στους τεχνολογικούς κολοσσούς και στη βιομηχανία του πορνό, η οποία
καταγράφει ρεκόρ εσόδων προσφέροντας υπηρεσίες υποκατάστασης για να σου
φτιάξει ένα πιο ακριβές προφίλ για χειραγώγηση.
Η
υπερβολική ενασχόληση με τις οθόνες οδηγεί και σε υποκαλλιέργεια των
κοινωνικών δεξιοτήτων. Όπως σημειώνει το Psychology Today και δεκαδες
έρευνες για τα σύνδρομα ψηφιακής εξαρτησης από την ΑΙ, η διαρκής
σύγκριση με τις εξιδανικευμένες, ψευδείς διαδικτυακές εικόνες των άλλων
γεννά άγχος, κατάθλιψη και σοβαρά προβλήματα αυτοπεποίθησης. Τωρα αυτό
εντείνεται λόγω της σχεδον διαρκούς έκθεσης ή και απόλυτης εξαρτησης απο
fake φιλενάδες που σου προβάλουν στον ψηφιακό σου καθρεφτη
αδιαμαρτύρητα αυτά που θελεις μόνο να ακούσεις. Περάσαμε σε μια εποχή
εκούσιων εγκλεισμών μεγάλης διάρκειας, όπου η απομόνωση μπροστά σε μια
οθόνη τείνει να γίνει το νέο κοινωνικό πρότυπο.
Τι ακολουθεί;
Προηγηθηκε
η ενοχοποίηση του φλερτ —συχνά ενισχυμένη από τις υπερβολές του
πολιτικά ορθού— και η αντιμετώπιση του σεξ ως μιας παρωχημένης, βαρετής
συνήθειας. Όμως, η χειραγώγηση της λίμπιντο ήταν ανέκαθεν ο κύριος
τρόπος ελέγχου του πληθυσμού από την εκάστοτε εξουσία:
Ένας ελεγχόμενος σεξουαλικά πληθυσμός είναι ένας πληθυσμός πειθήνιος — ρωτήστε και τη συγχωρεμένη τη Μαλβίνα. Αντίθετα, ο έρωτας είναι από τη φύση του επαναστατικός και, άρα, επικίνδυνος.
Οι μανιωδεις συλλέκτες δεδομένων του Web 2.0 προσπαθούν τώρα να διατηρήσουν την ισχύ τους σπρώχνοντάς μας σε εικονικά σύμπαντα και AI περσόνες ως υποκατάστατα των chat rooms ή και των ψυχολόγων. Εκεί, το σεξ επιτρέπεται μόνο μεταξύ ψηφιακών avatars ή υποκαταστατων των φλερτ στα chat rooms, αρκεί να αφήνεις πίσω του εκμεταλλεύσιμα data όση ώρα μιλάς με τον "καθρέφτη" σου, που είναι κάτι γραμμές κώδικα σχεδιασμένα να σε κρατάνε δέσμιο/α (engaged) οσο το δυνατόν περισσότερο. Και να μην θες να γίνεις Χικικομόρι, γίνεσαι!
Η επανάσταση για τον έλεγχο των προσωπικών μας δεδομένων είναι σημαντική αν θέλουμε να ξεφύγουμε από αυτό το μετα-Χικικομόρι . Πρέπει, όμως, να βρούμε ξανά τον τρόπο να κάνουμε το σεξ, τον έρωτα και την ίδια την ανατροπή, ξανά συναρπαστικά και ελκυστικά.
Διαφορετικά, το «ρίσκο» της απομόνωσης θα μετριέται πλέον με τους τόνους αντικαταθλιπτικών στα λύματα των πόλεων μας.
Ραντεβού στα ΑΙ-αδικα φιλοι και φιλες..

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου