ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΙΠΕ ΠΟΤΕ ΠΟΙΟΣ (ΚΑΙ ΠΩΣ) ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΠΟΥ ΥΠΌΣΧΕΤΑΙ ?

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΙΠΕ ΠΟΤΕ ΠΟΙΟΣ (ΚΑΙ ΠΩΣ) ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΠΟΥ ΥΠΌΣΧΕΤΑΙ ?

Θα σας πω μια ιστορία που σπάνια ακούγεται καθαρά, είτε από τη δεξιά, το κέντρο (ποιο κέντρο?) είτε από την αριστερά και τα θραύσματα τους.

Στα χρόνια τα προηγούμενα, το χρήμα είχε ακόμα χρυσό από πίσω του. Ήταν πιο σταθερό, πιο πραγματικό, αλλά και προβληματικό αφού η συσσώρευση του Χρυσού ήταν πάντα η βασική αιτία των πολέμων. Από το 1971 όμως και μετά, άλλαξαν τα πράγματα. Οι εμπορικές τράπεζας πήραν μια δύναμη που παλιά ανήκε μόνο σε κράτη και βασιλιάδες.

Σήμερα δεν τυπώνουν απλά χαρτιά μαζεύοντας το χρήμα από λεφτόδεντρα, που παραδέχονται ότι δεν υπάρχουν όταν το ζητάς για να καλύψει όσα υποσχέθηκαν. Το κόλπο πάει κάπως έτσι:

Όταν δίνουν ένα δάνειο, δημιουργούν νέα χρήματα που πριν δεν υπήρχαν. Δεν τα μεταφέρουν από άλλον λογαριασμό — τα γεννούν κυριολεκτικά από το τίποτα, από "αέρα". Κι αυτό το σύστημα έχει γίνει η βάση όλης της οικονομίας, που στηρίζεται στον τζόγο τέτοιου "αεράτου" χρήματος και των τοξικών του παραγώγων.

Φανταστείτε το εξής: Η κυβέρνηση εκδίδει ομόλογα — υποσχέσεις πληρωμής. Οι τράπεζες τα παίρνουν, τα κόβουν σε κομμάτια και τα πουλάνε σε ασφαλιστικές εταιρείες, σε funds και σε επενδυτές, που παίρνουν δάνεια για να τα αγοράσουν. Και δημιουργούν έτσι και νέο αεράτο χρήμα σε όσους κύκλους επαναλήψεων θέλουν. Το ένα χρέος στηρίζεται πάνω στο άλλο. Το ένα στοίχημα καλύπτει το ρίσκο του προηγούμενου.

Κάτι σαν το ντίλι ντίλι ντίλι, μέσα από το καντήλι που μας τραγουδούσαν οι γιαγιάδες...

Κι όταν μεγαλώσει υπερβολικά η φούσκα, γίνεται το γνωστό. Το 2008 στην Αμερική τα στεγαστικά δάνεια έγιναν παιχνίδι. Όταν έσκασε, οι τράπεζες πήραν "βοήθεια: από τους φορολογούμενους, εδώ με ένα PSI ύψους 140δισ που μας φεσωσε το 1ο και 2ο μνημόνιο. Πολλοί από εμάς χάσαμε αποταμιεύσεις, εφάπαξ και σκληρή δουλειά δεκαετιών.

Σήμερα τα χρέη — κρατικά και ιδιωτικά — έχουν φτάσει σε επίπεδα που κανείς δεν ξέρει πώς θα ξεπληρωθούν. Κι όμως, οι πολιτικοί συνεχίζουν να συζητάνε για ΦΠΑ, για φόρους, για επιδοτήσεις και για τις ντομάτες στην λαϊκή. Για το ποιος και πώς δημιουργεί όμως το ίδιο το χρήμα; Σχεδόν ποτέ δεν το ακούμε. Ούτε από τους φανατικούς των ψηφιακών νομισμάτων κάθε τύπου, όσο δεν αλλάζει αυτός ο τρόπος παραγωγής του δια του ντιλι-ντίλι.

Στο Wild West τώρα προσπαθούν να αντικαταστήσουν τις τράπεζες με τα funds του σκιώδους παρατραπεζικού συστήματος που δημιουργήθηκε μετά το 08 κυρίως, μπας και το σώσουν...
Χθες ο νεοφιλελέ Στουρνάρας ξαναεπέστρεψε στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις από τον φόβο της κατάργησης της κάστας του από κάτι τέτοιες αλλαγές. Και έγινε πιο κρατικιστής από τους πιο σκληρούς παλαιοκομμουνιστές!

Δεν είναι συνωμοσία όλα αυτά. Είναι ένα σύστημα που έχει γίνει τόσο περίπλοκο, που ακόμα και αυτοί που το διαχειρίζονται δεν θέλουν να το ανοίξουν μπροστά στον κόσμο. Γιατί αν καταλάβουμε ποιος ελέγχει την πηγή του χρήματος, θα καταλάβουμε και ποιος έχει την πραγματική δύναμη στην οικονομία. Άρα και πάνω στην πολιτική!

Δεν λέω ότι είναι εύκολο να αλλάξει. Αλλά δεν είναι και αδύνατο. Υπάρχουν ήδη τοπικά νομίσματα σε πολλές περιοχές της Ευρώπης, υπάρχουν χώρες που προσπαθούν να μειώσουν την εξάρτησή τους από το δολάριο, υπάρχουν νέες τεχνολογίες που μπορούν να στηρίξουν διαφορετικές επιλογές, που είναι η ουσία της πολιτικής, όχι οι πολιτικοί. Δεν είναι μαγικές λύσεις, αλλά δείχνουν ότι υπάρχουν και άλλοι δρόμοι εκεί που δεν υπάρχουν. Αυτοί φοβίζουν τον κάθε Στουρνάρα.

Εσείς την επόμενη φορά που θα ακούσετε έναν πολιτικό να μιλάει για ανάπτυξη, για επενδύσεις και για το μέλλον των παιδιών μας, ρωτήστε τον ήρεμα και στα ίσια:

«Ποιος θα φτιάχνει το χρήμα που θα χρηματοδοτήσει αυτή την ανάπτυξη;
Η τράπεζα, δημιουργώντας το ως χρέος;
Ή θα υπάρχει και τρόπος να στηρίζεται περισσότερο στην πραγματική οικονομία και στον κόπο του κόσμου;»

Δεν χρειάζεται να είμαστε αγριεμένοι. Αρκεί να είμαστε σοβαροί και επίμονοι. Γιατί το φιτίλι του χρέους καίγεται αργά αλλά σταθερά. Κι όταν ζορίσει πολύ, δεν θα το πληρώσουν μόνο οι νέοι. Θα το πληρώσουμε όλοι μας — και τα παιδιά μας.

Ντίλι ντίλι ντίλι…
Καλό είναι να μην μείνει μόνο ως παιδικό τραγούδι.
Καλό είναι να προσέξουμε τον ήχο του, όσο ακόμα έχουμε χρόνο, πριν φτάσει η φωτιά από το φυτίλι στα εκρηκτικά που συσσώρευσαν όσοι δεν απαντούν σε μια τέτοια απλή ερώτηση σφυρίζοντας κλέφτικα αλά Στουρνάρα.
 

Υ.Γ  Εν τω μεταξύ το χρήμα ποτέ δεν ήταν δημόσιο!

Το περισσότερο έχει δημιουργηθεί από δάνεια ιδιωτικών εμπορικών Τραπεζών