ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨Ι¨ 2 )

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ   ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.  (Μέρος  ¨Ι¨ 2 ) 

(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)  

Ένας ατάραχος και αποφασισμένος χαρακτήρ μπορεί να καθησυχάση και ενθαρρύνη μύριους συνοδοιπόρους του, τεταραγμένους και αναποφάσιστους. Κι εσύ αν έπεσες, σήκω. Και πάλι ξανασήκω. Η ζωή μας είναι ασκήσεις ισορροπίας πάνω στο χάος.

Ήσουν μοναχικός, αγαπητέ, μα ποτέ μόνος. Σού άρεσε η παρέα με τους ένδοξους νεκρούς, ίσως γιατί τους διάλεγες εσύ κι όχι αυτοί. Κουβαλούσαν την ανόθευτη σιωπή των αιώνων.  Όσο πιο νεκροί τόσο πιο προσφιλείς, κι όσο πιο απόμακροι τόσο πιο ευλογημένοι.  

Κουρασμένος ήδη κι αηδιασμένος από μια δημοκρατική πολύχρωμη φούσκα, δημοκρατορία, την πιο διεφθαρμένη ολιγαρχία και με το πιο δημοφιλές όνομα. Ως πότε, είπες, δέσμιοι μιας εσωστρεφούς, καταθλιπτικής πολιτικοθρησκευτικής κουλτούρας;

Ελληνες κάποτε πνευματικοί, παιδιά του Κάλβου, του Ρήγα και του Κοραή, των έξω Ελλήνων και φιλελλήνων βλαστοί. Ω εσείς οι κρατούντες την εθνική σκυτάλη, μη επιλήσμονες εστέ του μεγάλου χρέους της μεγάλης. εντός και εκτός  συνόρων, εθνικής ιδέας.    

Χρυσά κέρδη, χρυσά δολώματα, χρυσοί πειρασμοί. Πωλείται η δόξα, ο θεός, η αλήθεια, το κάλλος… και φθηνότερα όλων ο άνθρωπος. Οι πωλούμενοι οι μόνοι ελεύθεροι και οι πωληταί οι πιο αιχμάλωτοι αυτοί, της απληστίας, της πιο σκληράς αιχμαλωσίας.

 
2. Ό,τι γεννάται επιφέρει γήρας και θάνατον. Ό,τι όμως δεν γεννάται, η ιδέα των, δεν πεθαίνει ποτέ. Αλλά κι ο θάνατος δεν αξίζει ούτε τον φόβο ούτε την αγάπη μας. Μόνο την ηρωική περιφρόνησι και αγανάκτησί μας.

Το κακό μας μαθαίνει εγρήγορσι και αντίστασι. Το καλό να νικάς και να προστατεύεις. Όταν νικά η Ελλάς, όταν αποτινάσσει τον ξένο ζυγό, εντός και εκτός, το χαίρεται αυτό η ανθρωπότης, ο πολιτισμός κι ο ουράνιος κόσμος των θεών.

Όταν αυτή ηττάται χαίρεται το σκοτάδι, το κακό, οι τύραννοι, οι κακόψυχοι Τούρκοι και οι συμπαθούντες αυτούς πονηροί. Ό,τι έχεις κερδίσει ω Ελλάς, με αυτοθυσίας το κέρδισες, ποταμούς αίματος. και όταν έχασες από προδοσίες έχασες και από τον φθόνο ανθρώπων και θεών.

Κάθε έθνος είναι και μια χρονοκάψουλα, μια Αργώ συλλογικής και υπερφυσικής συλλογικής μνήμης και αποστολής. Μας ταξιδεύει από αστρολιμένα σε αστρολιμένα, ώσπερ πτηνά αποδημητικά, από θανάτου εις ζωήν κι από ζωήν εις θάνατον.

Αλλά όταν χάνεις την εθνική ηθική πυξίδα, κόμματα, οργανώσεις, σωματεία κλέβουν συνωμοτικά την δημοκρατική παρτίδα. Μπανανία, αποικιοκρατία, εθνική ομηρία το αποτέλεσμα. Δείχνουν το πόσο χαμηλά μπορεί ο άνθρωπος απάνθρωπα να εκπέσει.

 
3. Έλληνες πεπροικισμένοι αλλά αρχαιόθεν διεσπασμένοι, διχοτομημένοι. Έχει γαρ προ πολλού εδώ εγκατασταθή ο πλανητικός πυροσβεστικός σταθμός του πνεύματος. Έχει τον λόγο του. Γιατί εδώ χτυπά η καρδιά του πολιτισμού και το μέλλον της οικουμένης.

Δεν σώζουν και αι αγιοποιήσεις, αθλητικά ρεκόρ, καλλιτεχνικά βραβεία. βραχύβια όσο και καταχειροκροτούμενα. δεν είναι αυτά της ουσίας τα ζητούμενα, της ψυχής τα ποθούμενα.

Υπάρχει κάτι σάπιο και μιαρό που μολύνει τα σχολεία, τους ναούς, την Βουλή, την πολιτεία. μια πανευλογούμενη αμαρτία κι ένα μακροχροχρόνιο ανεξόρκιστο εθνικό άγος που το αρχαίο κάλλος και η σοφία, η αληθινή, η ελληνική απεχθάνεται.

Ο θεός εκπαιδεύει τον άνθρωπο ως υιό του και συνεργό του. Ο αντιθεός τον εκπαιδεύει για τροφή του. Και το θέμα δεν είναι μόνο να εύροις την ελληνική αλήθεια όσο να την αντέξεις ως δεύτερον ήλιον εν ημέρα, τον δεύτερον ήλιο των πεπαιδευμένων.

Μένομε αδρανείς κι ανύποπτα παγιδευμένοι στο μυθικό λαβύρινθο, στην σπηλιά του Κύκλωπος, σε μια τοξική ευημερία, χημική ευθανασία, αυτοάνοσο ειρήνη. Μα ό,τι συλλογάται πάντα θα ανθίσταται, και ό,τι ανθίσταται πάντα θα ελπίζει.

 
4. Ο θεός της Ελλάδος αεί γεωμετρεί. Επειδή δε τα μαθηματικά μιλούν με αποδείξεις, όχι με μαγείες κα αλχημείες γι αυτό δεν λένε ποτέ ψέματα όπως απαιτεί ο σκληρός πυρήν της μαύρης δουλοτυραννικής εξουσίας, η βαρειά βιομηχανία του επίγειου κακού.

¨Δεινόν προς τα ελληνικά κέντρα λακτίζειν.¨ Και μακάριος ο ατενίζων προς το  ¨τριλαμπές της μιας θεότητος.¨  Ο φυγόμαχος και προδότης της πατρίδος είναι εν τοις πράγμασι προδότης και του ανθρώπου και του θεού.

Προδοσία είναι και ο εθνομάχος διεθνισμός που ερωτοτροπεί διαστροφικά με την πατροκτονική προδοσία. Είναι πρώτου μεγέθους η ύβρις αυτή, χείρων και της ανθρωποθυσίας, εις ήν δεν χαρίζονται αλλλά αμείλικτοι πάντα στέκονται θεοί και ουρανοί.

Τον γήινο κόσμον αυτόν εξ ίσου μοιράζονται μαζύ με τον θεό τύχη και ανάγκη. Ένα κόσμο όπου ο άνθρωπος εκπροσωπεί και καλείται να εφαρμόση επιβιώνοντας του θεού την βούλησι και την λογική . Αλλιώς ο πλανήτης αυτός δεν έχει προοπτική.

¨Ημείς μεν ούν δούλοι τε κάσθενείς ίσως αλλ’ οι θεοί σθένουσι (ισχύουν) χώ κείνων κρατών νόμος (όπως και ο επικρατών νόμος εκείνων.) ΝΟΜΟΥΣ ΓΑΡ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΗΓΟΥΜΕΘΑ (  θεωρούμεν) και ζώμεν άδικα και δίκαι’ ωρισμένοι (και ζούμε έχοντας καθορίσει ποια είναι τα άδικα και ποια τα δίκαια.) (Ευρ. Εκάβη, 798-802)