ΟΙ ΠΛΑΝΟΔΙΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ. (182)
(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)
Παλιοκατάστασις, ωσεί καρκίνου μετάστασις!
Δημοκρατία, φευ!, του να ψηφίσει ποιος την ξένη προστασία θα πρωτοπροσκυνήσει.
Άλλο γαρ να μιλάς και να κάνεις κι άλλο να μιλάς και να κλάνεις.
Αι σκέψεις είναι δαίμονες, αι δε λέξεις χρησμοί.
Όπως μπορεί ο καθένα ζη. Άλλος με τα κιλά του κι άλλος με τα βάσανά του.
Σαν αυτοκρατορία που φθίνει και η καλλονή που η μπογιά της σβήνει.
Μ’ ένα λαγοκέφαλο τροφή για τον ψαρίσιο εγκέφαλο.
Έλεγχε φιλοσοφικά τα πάθη σου τα τυφλά, αν θες να έχης τα μάτια σου ανοιχτά.
Καιρός τα φέρνει, καιρός τα παίρνει, χρόνος τα σκεπάζει και τα ξεσκεπάζει.
Είχε κάποτ’ ένα ταίρι, τώρα έχει ένα μπελγέρι, το χτυπά και κάνει χάζι, τον κοιτά κι αναστενάζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου