ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος ¨Ι¨7 )

 

 

 ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ   ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.  (Μέρος  ¨Ι¨7 ) 

 

Για να ομιλήσης κάποτε με τους θεούς χρη ελευθερίαν, αλήθειαν και υγείαν ασφαλείς έχειν οδηγούς, Το ελληνικόν φως, είναι τόσο εκτυφλωτικά αληθινό ώστε για τους πολλούς εκ του σύνεγγυς μεν δεν αντέχεται, εκ δε του μακρόθεν απισύρει τον φθόνο και το μίσος.

Γιατί τόσο φθόνος και μίσος; Είναι γιατί έκλεψε όλη την δόξα του κόσμου. Και δεν απέμεινε για τους άλλους λαούς ει μη μια ετεροπροσδιοριστική, η άχαρη και ζοφερή, δόξα είτε της μιμήσεως είτε της κατεδαφίσεως και του γενοκτονικού διωγμού επί παντός ελληνικού κάρφους οφθαλμών.  

Μόνο που ο μισών τα ελληνικά θα κάνοι το μεγαλύτερο κακό στον εαυτό του παραμένοντας αβέλτερος, καθυστερημένος και κακός αφού το πάθος του αυτό τον αποκλείει αυτόματα από τον ανώτερό του εαυτό και τον δρόμο που οδηγεί αποδεδειγμένα στην αλήθεια και τον ουρανό. 

 Και ίσως το δια του φόβου και της βίας κατασκευάζειν θεούς και θρησκείας να μην είναι τόσο δύσκολο, την αλήθειαν όμως αδύνατον. Ο ελληνικός γαρ λόγος είναι μια αλήθεια μυστηριακή που ποτέ δεν τελειώνει. Και προ της οποίας η  βαρβαρότη0ς πάντα θα κολώνει.

Του ουρανού ολόγραμμα ο νους του ανθρώπου. Έθνος και πατρίς η ολύμπια γέφυρα που ισόθεα τον άνθρωπο καταξιώνει και απογειώνει. Ο ελληνικός πολιτισμός είναι της αγάπης του θεού το ακριβότερο δώρο προς τον άνθρωπο, δώρο χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς κανένα δουλείας φόρο και φόβου όρο.

 

2. Ζωή αναπήρων και βάλε κάνουν οι στερούμενοι εθνικής, πολιτικής και θρησκευτικής παιδείας και αγωγής. Θεϊκά δε, ζώσι και πολιτεύονται όσοι τιμούν και αποκωδικοποιούν τα βακχικά μυστήρια της ελληνικής γλώσσης που καταλύουν τον φόβο του θανάτου.  

Ουρανός αστροπληθής και γη πανδέγμων είναι τα χέρια του θεού. Ζωή και θάνατος είναι το ίδιο, ο φόβος είναι το μόνο που τα χωρίζει και τα ξεχωρίζει. Ο φόβος είναι το σκοτεινό καταφύγιο του κακού και μόνο η γνώσις κυνηγά και φωτίζει τα σκότη.

Οι παλαιοί άνθρωποι έζων κατά φύσιν γι αυτό και απλά, ελεύθερα και και ειρηνικά. Είχον αγνό, ανοικτό και γι αυτό ανεξίθρησκο πνεύμα. Εθεώρουν ότι όλαι αι θρησκείαι επίστευαν κατά βάθος τα ίδια περίπου πράγματα και ως προς τον άνθρωπο και ως προς την θεότητα.

Ότι οπως κάθε έθνος έχει την δική του γλώσσα και πολιτιστική παράδοσι το ίδιο συμβαίνει ως προς την θρησκεία. Εξ άλλου οι βαθείς μύσται των ήξεραν ότι όλαι αι αρχαίαι θρησκείαι των εθνών προέρχονται από μια κοινή, χαμένη στα βάθη του προϊστορικού χρόνου, κοινή αστρική καταγωγή και αφετηρία…

Ουδείς λόγος και νόημα λοιπόν να επιβάλουν την θρησκείαν των σε άλλα έθνη, πόσον μάλλον σε κατακτημένους υπ’ αυτών λαούς, αλλά ούτε και να μη υιοθετούν, παράλληλα για ποικιλία, και ξενόφερτες όπως ιδέες και θρησκείες.   

 

3. Ούτε λόγος λοιπόν για θρησκευτικούς πολέμους όπως δυστυχώς συνέβη κατόπιν με την επικράτησι του μισαλλόδοξου αβρααμικού μονοθεϊσμού, πόλεμοι που όπως ξέρομε ιστορικώς είναι οι πιο άγριοι και εξοντωτικοί εξ όλων.

Υπήρχε όμως και κάτι άλλο στα αρχαία έθνη, υπήρχε μια μυστική μυστηριακή. πανάρχαια και για τότε, διδασκαλία, κληροδοτημένη σε μια αριστοκρατία του πνεύματος   προωρισμένη για ολίγους και εκλεκτούς ήρωας του πνεύματος και πρωταγωνιστάς της αρετής. Για το άλας της γης.

Ήταν μια ηρωική πνευματική κατάκτησι την οποία όμως απεστέρησε δυστυχώς κατόπιν η μακραίων εθνική δουλεία τόσο από τους βαθείς Έλληνας όσο και από όλη την δυτική ανθρωπότητα. Δεδομένου ότι η θρησκευτική χειραφέτησις αποτελεί το θεμέλι,ον και το οξυγόνο της πνευματικότητος.  

Ο ανεξίθρησκος ελληνικός πολιτισμός με την φιλελεύθερη φιλοσοφική ανθρωπιστική θρησκεία του που εσέβετο και όλες τις άλλες εξημέρωνε και έκανε φίλους τόσο τους κατακτημένους εχθρούς του όσο και τους κατακτητάς του.

(το ιερό παράδοξο που ακολουθεί την ελληνική φυλή καθ’ όλην την ιστορική της διαδρομή. Ο πλανητικός άλλωστε πολιτισμός ακολουθεί ιστορικά και κατά πόδας την Ελλάδα και εις την ακμή αλλά και εις την παρακμή της.)

 

4. Όσο δηλαδή η ανεξίθρησκος και φιλόσοφος αρχαία Ελλάς εκείνη εδίδασκε την ανοχή και τον αλληλοσεβασμό, την ουσία δηλαδή της θρησκείας και του πολιτισμού, ο ελληνικός πανανθρώπινος πολιτισμός ήκμαζε και άνθιζε σ’ Ανατολή και Δύσι.

Όταν δε η Ελλάς αυτή πρώτη υπετάχθη εις τον νόμον της Ανάγκης υιοθετήσασα  δια αυτοκρατορικών διωγμών και κατατρεγμών τον ξένα αβρααμικά θρησκευτικά πρότυπα, την ακολούθησε εις την μεγάλη νύκτα του Μεσαίωνος και μεταμεσαίωνος και όλη η ευφυής και προοδευτική των εθνών ανθρωπότης.      

Και ενώ ο πολιτισμός από την φύσι του εξημερώνει και απελευθερώνει, η βαρβαρότης προσκυνά την τυραννία και κατασκευάζει δούλους με θρησκευτικό πιστοποιητικό. Εθισμένους δούλους ενός τρομοκράτου θεού που κλέβει ψυχάς και υποτάσσει σώματα δήθεν για να τα σώση.

Θαύματα γεννά ο θεός, η τύχη και η ανάγκη. Ο πρώτος τα ομορφότερα με κορωνίδα τον άνθρωπο, το ομορφότερο θαύμα.  Αλλά εδόθη τοις θνητοίς η ζωή αυτή δώρο, ποινή και δοκιμασία μαζύ. Καιρός δε και ηλικία θα κατευθύνουν τον άνθρωπο στον ηλύσιο δρόμο ψηφίζοντας αρετή και σοφία. 

Κάποτε αυτήν την γη μας που ήταν ιερή, όσο ανίερη η τωρινή, περπατούσαν θεοί. Τα ίχνη των αι της σήμερον θρησκείαι και πολιτισμοί. Υπήρχε επαφή. Γη και ουρανός ενός διαλογισμού δρόμος. Η μνήμη ήταν χρυσή κι όχι μολύβδινη όπως η σημερινή. Αλλά έσεται ήμαρ…