ΟΙ ΠΛΑΝΟΔΙΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ. (195)
(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)
Πιο δεμένα με την ζωή, πολλές φορές, θυμός και βία ή πόνος κι ευαισθησία.
Τα βάσανα της αρετής αι απαραίτητοι μυήσεις, της αθανασίας απαιτήσεις;
Η γνώσις δεν σταματά ποτέ το ουράνιο ταξίδι της προς την αλήθεια.
Γυνή παρθένος χάρμα οφθαλμών, μήτηρ σεβαστή αγία, γηράσκουσα πατρίς γλυκεία.
Δεινόν το συνγηράσκειν μετ’ ενοχών και τύψεων δυσβαστάκτων.
Ψυχοπνευματικός συγχρωτισμός η αιθέρια συνουσία των αθανάτων.
Η μνήμη ανοικτή πληγή και ο χρόνος διαβρώνει κάθε συναίσθημα.
Η χειροτέρα αυτολύπησις και κατάθλιψις είναι η εν ευημερία.
Μ’ ένα ¨πιστεύω¨ ξεγελάς στον παράδεισο, με ένα όχι κλέβεις την ελευθερία.
Μα όσο κι αν προσπαθούν, δεν θ’ αγαπήσωμε ποτέ τον νεκροθάφτη μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου