ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος I 22)

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος I 22)

Α Ε Κ                                       

Ο θεού υιός άνθρωπος έστω παρ’ ημίν η πρώτη ηθική αξία. Συγχωρείται δια τούτο προηγούμενος του πατρός του λόγω έδρας. ναός δε αυτού η εθνοχώρα του. Έπεται ο θεός των θεών και των ανθρώπων ναόν έχων τον απύθμενον και αβύθιστον ουρανόν. Θεός δε τριαδικός αλήθεια, ελευθερία, κάλλος. ΑΕΚ.

Τάδε κατά νουν έχοντες οι τριακόσιοι Θερμοπυλομάχοι και αφού εκοινώνησαν των αρρήτων μυστηρίων του θανάτου και της αθανασίας εβάδισαν αποφασισμένοι και εδραίοι εις την πολεμικήν αυτοθυσίαν όπως ο θεόληπτος μύστης χωρεί απτόητος εις την εξαϋλωτικήν πυράν της αφθαρσίας και της αυτοθεώσεως.  

Ήσαν ήδη έτοιμοι από καιρό, η ηχώ του χρυσού αιώνος, ένας ουράνιος σεισμός έσειε τα μέσα των. και η λεόντιος ψυχή των, ψυχή ημιθέων ασφυκτιώσα εις τα στενά όρια της πεπερασμένης θνητότητος. Ήδη έβλεπαν ημίθεους στα όνειρά των και θεούς στα βήματά των, προπομπούς αυτών βεβαπτισμένους εις το άφθαρτον κάλλος.

Εστεμμένοι της αρετής των άστρων, η μοίρα των,   πολύ πίσω έχοντας αφήσει και ανεπιστρεπτί την τρυφή και την ηδονοθηρία, την προίκα της ματαιότητος, την απαρχή πασών των ανθρωπίνων αδικιών και δεινών.  Η αθανασία  μεταδοτική σ’ αυτούς όπως ένα πηγαίο χαμόγελο κι ένα απόκοσμο λυρικό απόγευμα.

Ένα απόσπασμα ολυμπιακής πανδαισίας. Η αλήθεια είναι που δεν έχει χρώμα ούτε και κόμμα, δεν ταυτίζεται με τίποτα γιατί έχει και είναι τα πάντα. Ο βαθύς λόγος της προέρχετσι από τα άδυτα της ψυχής που δονούν, διεγείρουν και πείθουν θαυμαστώς τας ψυχάς των σκουόντων προς τα μεγάλα έργα της ουράνιας καταξιώσεως.   

 
2. Τελικά βρέθηκαν στους παρθένους παραδείσους του ατέλειωτου ύψους, στην απαράμιλλο μέθη των απεριγράπτων θριάμβων. αι πληγαί των άθλων τους τίτλοι αθανασίας, και το αίμα των εισιτήριον εις τα κυκλώπεια μέγαρα της ηρωικής μεγαλοσύνης.   

Αλλά η σύγχυσις είναι νόμος εις τους κατώτερους κόσμους. Αυτοθυσία έχει να επιδείξρι το λογικό, ο ανώτερος άνθρωπος αυτοθυσία--ανθρωποθυσία όμως και το παράλογο, ο απεγνωσμένος και ο διεστραμμένος. Ήρωες οι μεν των ιδανικών και ευγενών, αντιήρωες οι δε από οίστρο μηδενισμού και νοσηρό έρωτα θανάτου.  

Πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις το όν από το μη όν, είπε ο σοφός. Το ίδιο ισχύει για το λογικό και το παράλογο. Λογικό, λόγου χάριν, η ειρήνη, παράλογον ο πόλεμος. Και γιατί τότε υπάρχει ο δεύτερος; Η ειρήνη γράφεται με το διεθνές δίκαιο, η ιστορία όμως, εν πολλοίς, με το διεθνές άδικο.  

Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν δια φιλοσόφους και σοφιστάς, ισοδύναμα τα ποσά, λόγος και παράλογον. το μεν δημιουργίας το δε καταστροφής και αυτοκαταστροφής. Ο άνθρωπος εν τέλει καλείται να επιλέξει δι’ αυτών και δι’ εαυτόν, την μοίρα του. Θεός αναίτιος αν και ο τελικός δίκαιος κριτής.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων παραλόγου και σοφιστικής απόστολοι, εθνοκομπλεξικοί αναρχοαριστερούληδες και εθνοφοβικοί χριστιανούληδες, πάντα θα υπάρχουν. Δείχνουν κι αυτοί ακούσια με τον τρόπο των όπως τα κόκκινα σήματα της τροχαίας τον σωστό τρόπο και δρόμο.

3. Ως προς σε τα καθ’ ημάς, δεν υπάρχει εθνικός χαρακτήρ επειδή δεν υπάρχει εθνική, πολιτική και θρησκευτική παιδεία άρα ούτε και εθνική αγωγή. Το έθνος αργοπεθαίνει κι αυτοδηλητηριάζεται γιατί πίνει από ,ακάθαρτη πηγή. Απ’ αυτή που πίνουν οι χοίροι και οι σκορπιοί.

Το το θέλομεν, φερ’ ειπείν προ του κτηρίου της Βουλής ανεπίτρεπτον το του αγνώστου στρατιώτου μνμημείον. Ιεροσυλία φαίνεται και βεβήλωσις. Θα τρίζουν τα οστά των αφανών ηρώων. Δούρειος ίππος θα έπρεπε αντ’ αυτού. Να συμβολίζει την παρακμιακή δημοκρατία μιας σιδηράς εποχής.    

Χαμένη ζωή είναι μια σκόρπια άσκοπη ζωή που δεν την φωτίζει ο εσωτερικός της πνευματικός ήλιος. Ο ενάρετος, ο εξυψωθείς άνθρωπος δεν έχει ανάγκη να κλέβει, να βιάζει και να σκοτώνει γιατί να συντηρηθή όπως τα κτήνη. Επειδή συνέχεια παράγει και δίνει.

Βιάζει, κλέβει και θησαυρίζει μόνον το ανασφαλές και στείρον. Η ανακούφισις, η κάθαρσις και η ευδαιμονία δεν αγοράζονται ούτε πωλούνται όπως αι πανάκριβοι και καταστροφικαί ψευδαισθήσεις των.

Η ελευθερία προ πάντων δεν δωρίζεται αλλά μόνο κατακτάται αρχής γενομένης απ’ την εκρίζωσι των παθών και την άνθισι της σρετής. Το να νιώθεις κάθε φορά ικανοποιημένος μ’ αυτό που κάνεις και μ’ αυτό που είσαι είναι η πύλη της μακαριότητος. Η πιο μεγάλη τέχνη και η πιο ισόθεος νίκη.

 
4. Η ζωή έχει αξία γιατί μαθαίνεις και όσο μαθαίνεις τόσο πλησιάζεις τον θεό, ολίγον κατ’ ολίγον αφομοιούσαι εν σοφία, μ’ αυτόν. Σοφία γαρ ο θεός και ο άνθρωπος δια της αυτογνωσίας εν δυνάμει θεός. Είναι δε συγκλονιστικόν, μεταμορφωτικόν να τολμάς την θεογνωσία και ανθρωπογνωσία.  

Αλλά το είσθαι τέκνον και απόστολος θεού δεν είναι μόνο τίτλος τιμής και υπερηφάνειας μα και δέσμιος αναλόγων  ευγενών υποχρεώσεων και καθηκόντων. Πρέπει κάθε φορά να μεταβολίζεις το χάος  σε φως, να πυροβολείς το σκοτάδι και να καταπατάς. τον φόβο του θανάτου.    

Το θείον χάνει κάθε φορά την ουσία του, την ιδιότητα και ποιότητά του, την ουράνια τέλος αγνότητα και καθαρτική επίδρασί του όταν συμπλέκεται χαοτικά με τον κολασμένο γήινο ρυθμό της δεινής ανάγκης και πραγματικότητος.

Φορτωμένοι δημόσιες αμαρτίες, οι ζηλευτοί κρατικοί υπάλληλοι γεμίζουν ιεραρχικά και ασυνείδητα καρκίνους και αυτοάνοσα. Επειδή το ανθρώπινο πνεύμα, άστατο και παρορμητικό, λόγω των γαιωδών του αναγκών, προσμείξεων και πειρασμών κινδυνεύει να βουλιάξει

Να βουλιάξει σ’ ένα κόσμο που η ψευτιά μιμείται τόσο πιεστικά, μα τόσο πειστικά και παράλογα, τόσο τραγικά δυστυχώς. την αλήθεια. Αλλά όποιος καλλιεργεί ψυχήν και δίδει χωρίς μεμψιμοιρείν εκ του περισσεύματος αυτού ψυχήν, θα λάβη πολλαπλασίαν αυτήν και παρά θεών και παρ’ ανθρώπων.