ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος I 20)

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. (Μέρος I 20)

 ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Δεν θέλουν, παιδί μου, ήρωας, απελευθερωτάς της αυτοθυσίας και της ηράκλειας αυτοθέωσης. Αυτοί θέλουν μόνο εσωστρεφείς, κακομοιριασμένους αγίους, προβατανθρώπους τυφλόπιστους της εθνικής  αλλοτριώσεως. Και μέχρι εκεί. Κρατάει αιώνες τώρα αυτή η κολώνια.

Δεν θέλουν γιατί, μικρόψυχοι και φθονεροί έως και πονηροί όντες, δεν θέλουν την ατομικότητα, το προπύργιον της ελευθερίας. τους θαμβώνει και τρελαίνει τους η λαμπρότης και το μεγαλείο του παραδείγματός της.

Δούλοι οι ίδιοι γαρ της κακής των φύσεως είναι ικανοί μόνο εις το εκπαιδεύειν αγελαίους δούλους. Η αλήθεια έχει πύρινη καυστική γλώσσα. ο άνθρωπος  στον κόσμο αυτό δεν ήλθε για να πλέξει ουράνια εγκώμια αλλά να συγκρουσθή κατά μέτωπον με το παράλογο, το μυστήριον του κακού.

Παράλογον, η μήτρα της κατάθλιψης και η πηγή του κακού που μόνο η ατρόμητη σκέψις δαμάζει, το άρωμα του πνεύματος, βάθρον της ελευθερίας και στέμμα της αρετής. Έξοχοι ήρωες μονάδες που αξίζουν και εμπνέουν μυριάδες, το κόκκινο πανί για την σκοτεινή του κακού εξουσία.

Και ο Ύψιστος σώζει αλλά μόνο μέσω του ανθρώπου όστις τον αναγνωρίζει ηρωικά και τον υποδέχεται. Επειδή το όνομά του είναι σεισμός και η αγάπη του γκρεμός. Ο θεός βλέπει τον άνθρωπο σαν υιό του. Αλλά αν έλθει πιο κοντά του απ’ όσο είναι θεμιτό θα τον κάψει.   

 
2. Ο προφήτης, ο μάντης, ο στρατηλάτης  παίζει κορώνα –γράμματα την ζωή του, αφουγκράζεται το τίποτα και συλλαμβάνει χρησμούς. Αφού κατά μίαν έννοιαν ο θεός δεν είναι άλλο ει μη η προβολή του ανθρώπου στον ουρανό και ο άνθρωπος αντίστοιχα η προβολή του θεού στην γη.

Κατσκρίνουν οι πολλοί άκριτα την θρησκεία ότι εμπορεύεται τον θεό. Ναι αλλά έτσι λειτουργεί η ατελής ανθρώπινη φύσις ακόμ και στη σχέσι της με τον θεό; Κι έπειτα δεν είναι αυτό απαραίτητα κακό, Τα θρησκευτικά είναι ίσως η απαραίτητος βιταμίνη, το βρεφικό γάλα για το όποιο ανώριμο ανθρώπινο πνεύμα.

Γάλα ίσως έπρεπε και να μεταλαμβάνουν οι πιστοί ως θεία κοινωνία και όχι σάρκα και αίμα. Αυτά τα τελευταία είναι για τα ηλικιωμένα απογαλακτισμένα πνεύματα. Και μάλιστα σάρκα και αίμα θεού! αυτό είναι παράλογο, κι έτσι το παράλογο τα νικά και τα σπάει όλα.

Απ’ την μια έχομε μια λογική  του λόγου που όπως και η αγάπη είναι ωσεί τα μάτια του αγαθού και η οποία όμως δεν μπορεί να τα κάνει όλα. Κι έρχεσαι ο θεός, έρχεσαι να βοηθήσεις αντί με το υπέρλογο κηρύσσεις της σταυρικό της αυτοθυσία παράλογο;  Credo quod absurdum est. Ου με πείσεις κάν με πείσεις;  

Ο θεός ένα ασύλληπτο κενό. Αλλά πώς να πιαστής απ’ αυτό; Τα θαύματα λένε είναι τα παράλογα σκαλοπάτια πού οδηγούν σ’ αυτόν. Να και αι καρποφόροι κοιλάδες της ερήμου. Μόνος του τις έπλασε λένε κι αυτές. Χωρίς τα νάζια της φαντασίας και τις χορεύτριες των ανέμων. Άλλα λόγια ν’ αγαπιομαστε.  

3. Αι αρχαίαι αγάπαι απομακρύνονται με αχνούς από σύννεφα. Πληγωμένα όνειρα, τραυματίσι της υπαίθρου, τόσα χρόνια κλώθοντας την χρυσή άμμο της αλήθειας. Ώστε συν τω χρόνω ο θεός καταλήγει τόσο ανιαρός και μιαρός από τα στόματα των πονηρών ανθρώπων χωρίς καμιά απήχησι του ιερού.

Δεν καθαίρει και δεν αποβάλλει τον φόβο μια νερουλιασμένη αγάπη, η αγάπη του. Δεν θυμίζει πια θεό αλλά δεισιδαιμονία.  Μια παρηγοριά και μια ουράνια τύχη δεν σε γλιτώνει από την κατάθλιψι και την δυστυχία.

Γι αυτό και αι αρχαίαι γλώσσαι και τα ιερά των ονόματα των αρχαίων τελετουργικών ασκούν, όλως παραδόξως, τόσο μυστηριώδη - μυστηριακή έλξι και επίδρασι στον ανθρώπινο ψυχισμό, όσο ακατάληπτα και πρωτάκουστα γίνονται.  

Ο θείος λόγος χάνει την ενέργεια, την επιδραστικότητά του και την ευστοχία του όταν γίνεται δογματίζουσα φλύαρος διαπληκτική λογομαχία ποδοσφαιροφίλων. Αντίθετα το μη κατανοητό ελκύει τόσο το υπερβατικό και εξωκοσμικό, την αύρα του θεού, όσο και το αυθόρμητο σέβας, δέος και κατάπληξι.

Δέος, θαυμασμόν και σεβασμόν ανεξήγητον τοις αμυήτοις όπως ανεξήγητον φαίνεται και το φαινόμενον του λέοντος όστις υποχωρεί προ του αρχαιοτέρου αυτού ηλιακού ζώου - συμβόλου, του αλέκτορος, αν και τω σώματι υπερισχύει αυτού συντριπτικώς. Κάτι ξέρουν οι Γάλοι σημαιοφόροι.  

 
4. Υπάρχουν γαρ απροσμέμετρητα, αχαρτογράφητα έπη μυστηρίων και βασίλεια του χρόνου δι’ ών βρίθει η αιωνιότης προς τέρψιν των αθανάτων αυτής υπερόντων. Διατί οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ιερείς ελάτρευαν το σκαθάρι. Ποια πανάρχαια μνήμη διέσωζε, επιστημονική και ιστορική, που ήξιζε την θρησκευτική του ανάδειξι;  

Μήπως επειδή είναι το μόνο ζωικό είδος που διασώζει την γενετική συμπεριφορά, το ¨γηγενές¨, των εμβίων όντων κατά την  προηγηθείσαν της σημερινής αστρονομικής εποχής του Διός, εποχής του Κρόνου; Κάτι αντίστοιχο δεν πίστευαν και οι αρχαίοι Αθηναίοι ζωγραφίζοντας τον τέττιγα στις ασπίδες των για να δηλώσουν την αυτοχθονία των;

Εποχαί που εναλλάσσονται δις καθ’ έκαστον ζωδιακόν κύκλον με αντίστοιχον αναστροφήν των πόλων (κατακλυσμός και εκπύρωσις) και ανασύνταξιν της επίγειας ζωής βάσει της νέας αναπαραγωγής πια των ζωικών ειδών, πότε Κρόνος των γηγενών και πότε Δίας των δύο φύλων; Ομιλεί και Πλάτων εις τον ¨Πολιτικό¨ του γι αυτά.

Διό και τα πανάρχαια ¨αποκαλυπτικά¨μυστήρια επροστάτευον αυτή την ¨καθαρτική¨ άρρητο γνώσι, όπως τα Ελευσίνια, που ετελούντο ¨εν κρυπτώ και παραβύστω¨ και κατόπιν αυστηράς και χρόνιας ηθικής πρετοιμασίας των μυουμένων. Πριν εκφυλισθούν κι αυτά και αρχίσει η ανθρώπινη πτώσις.

Ουράνια ασύλληπτα θαύματα διηγούνται οι ελληνικοί αλληγορικοί μύθοι. Μυστηριακή, εκστατική και άδυτος γνώσις μας παρακολουθεί αθέατος και μας τραβά στα ιερά ύψη του θαυμασμού και του αέναου.  Εκεί όπου μυριάδες μυριάδων πρωτοφανή φώτα αναμμένα υποκλίνονται στην απεραντοσύνη.