ΟΙ ΠΛΑΝΟΔΙΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ. (196)
(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων)
Κι ενώ πέφτουν χιόνια στο μυαλό και ομίχλη στην σκέψι.
Αμήχανο φθινόπωρο που προσποιείται την άνοιξι,
Όσοι ίππευσαν την δόξα γεύθηκαν την παγερά καθαρότητα του απρόσιτου.
Προτιμότερος ένας ανυπόκριτος διάβολος ή ένας θεός που κρύβει λόγια.
Θα ξημερώσει κάποτε μια αυγή που θά είμαστε εμείς αυτή.
Υπάρχει ειρήνη πιο ντροπιαστική κι απ’ την πιο επώδυνη ήττα. Αί, Ανταλκίδα;
Η γυναικεία καρδιά όσο εύκολα ανοίγει τόσο εύκολα κλείνει.
Αλλάζουν με τον καιρό τα πράγματα, σβήνουν κάποτε και τα θαύματα.
Αι δημοκρατίαι των ένα πρόσχημα εξουδετέρωσης.
Σημαίαι κυματίζουν, εμβατήρια παιανίζουν. Γιορτάζουν τα ¨ζήτω¨κι εγώ που λείπω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου