ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ. Μέρος Ή΄(20)

ΤΑ ΑΝΑΔΕΛΦΑ ΔΙΑ-ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ.  Μέρος Ή΄(20)

(Ωδάρχης, Αρρίων, Μειδίας, Αγριμέδων) 

Διανύομεν την πνιγηράν σήραγγα της υπομονής, τα όρια των παρατάσεων, τον καύσωνα των πανεθνικών διωγμών.  Εκεί όου ούτε οι θεοί επεμβαίνουσι ίνα μη μιανθώσι απ’ το ανθρώπινον ανάθεμα. Εκεί όπου η Δίκη μόνο παρακολουθεί απαθής καταγράφουσα καταλεπτώς τα ανόσια εις τον ουράνιον ποινολόγιον.

Το αν υπάρχουν είς ή πολλοί και πόσοι θεοί ουδείς ξέρει. Ξέρομε όμως ότι στην φύσι, υλική και πνευματική, δεν συνυπάρχουν ούτε συλλειτουργούν αντίθετα ή διαφορετικά μεγέθη, μέρα και νύχτα, θερμό και ψυχρό, έρως και μίσος, γλυκύ και πικρό, καλό και κακό. Και ότι όταν ισχύουν τα μεν αφίστανται τα δε.     

Όπως ο θείος ουρανός δια των εκάστοτε ρευμάτων και πνοών του διαμορφώνει τα κλίματα της γης ωσαύτως και το ανθρώπινο πνεύμα διαμορφώνει το κλίμα της ψυχής.

Πολύς και μέγας ο κατήφορος του μεγάλου κακού ως και το πολύ κρατούν σήμερον της ανομίας και ελληνοπροδοσίας. Αλλά ας μη κυλάμε κάτω μαζύ μ’ αυτά. Μάταιον γαρ και παροδικό το σχήμα του κόσμου τούτου. Μαχόμενοι ας κοιτάζομεν ψηλά κι ας πατώμεν γερά εις τα σωτήρια ίχνη της ατραπού των αθανάτων.

Υπ’ όψιν δε ότι, εκεί που η δεισιδαιμονία συναντά και συνευρίσκεται με τον λαϊκισμό και την δημαγωγία, εκεί γεννάται και ο πιο βάρβαρος και μισαλλόδοξος θεός. Εκεί και η πιο τυραννική ανθρωποβόρος θρησκεία.

 
2. Ο άνθρωπος είναι ον συμβιωτικόν. Ευτυχία και πλούτος όταν δεν διανέμονται δικαίως εις το σύνολον των πολιτών αλλά συσσωρεύονται καταχρηστικά, αποκλειστικά εις τους ολίγους, δημιουργούν, μετ’ ου πολύ, άνθρακας πεπυρωμένους, μίση και εχθρότητα, φθόνον, ανίαν, διαστροφήν και αθλιότητα.

Δηλονότι ουκ έστιν, δεν υπάρχει, απόρθητος ούτε αμιγής χαρά ή λύπη. Η φύσις φιλεί το απρόοπτον και μεταπτωτικόν, τα πάντα  δε, αλλοιώνει ο χρόνος και η συνήθεια και η βαρειά σκιά του θανάτου.

Η δύναμις του πλούτου προσλαβούσα δια του επαίνου του όχλου ψευδή και επίπλαστον τύπον και λάμψιν ουδαμώς εκπλήττει και ξεγελά την Νέμεσιν διαβλέπουσαν το κίβδηλον και φαύλον.

Η υπερβάλλουσα χλιδή και τρυφή αποβαίνει συντόμως ανιαρά και περιττή, το δε σωφρονείν και τηρείν το ορθόν μέτρον όπως και το μηδαμώς επαίρεσθαι ταις ανθρωπίναις ευτυχίαις είναι το μέγιστον δώρον του θεού.

Τας φευγαλέας ηδονάς οφείλομεν μετριοπαθώς φέρειν ώστε ούτε η απόλαυσις αυτών να προάγει την ακόρεστον απληστίαν μήτε και η στέρησις να οδηγεί στην  απογοήτευσι και εξαγρίωσι. Ο εγκρατής εις τας ηδονάς τιθασσεύει και την λύπη. Αλλά τους ρηχούς και φαύλους παρασύρει η φευγαλέα τέρψις του ζωώδους.

 
3. Αλλά πού είναι οι μυθικοί ακατάβλητοι γίγαντες, οι τρομοκράται των θεών; Όσο πιο πάνω απ’ τον θεό, τόσο πιο κάτω απ’ τον άνθρωπο. Ούτε πού έφθασαν ποτέ στην ουράνια γέφυρα των αθανάτων. Κάτω απ’ τα όρη κοιμούνται τώρα αιώνια, αγκαλιά με νεκροζώντανα ηφαίστεια.

Ο θεός θέλει τον άνθρωπο επί γης τον ασκούμενο θνητό θεό υιό  του. Και όπου έκαστος, μετά θάνατον, αποδίδει το μεν θνητόν σώμα του εις την ύλην εξ ής ελήφθη, το δε πνεύμα του άνω, εις τα αιθερικά και αναλλοίωτα ουράνια ύψη.

Εκεί και με το κατά πόσον έχει εις τον επίγειον βίον του εντρυφήσει εις την  ηρωικήν εξαγνιστικήν αλήθεια γεύεται το άκτιστον φως. Αλλιώς εγκλωβίζεται κατερχόμενος, πάλιν και πάλι, εις την ύλην και τας ποικίλας μορφάς της.

Και μένει εκεί έως ότου καθαρθή δια των διαδοχικών επανασωματοποιήσεων και απελευθερωθείς οριστικώς του σισύφειου υλοζωικού κύκλου του αξιωθή των αιθερικών πτήσεων και της θείας αθανασίας.

Μόνο που αυτό πρέπει να το κερδίσει αποκλειστικά μόνος του για ν’ αποδείξη ότι το αξίζει. Οι θεοί δεν έχουν λόγο βοηθείας εδώ, κάτω από αιώνιους νόμους ζουν και λειτουργούν κι αυτοί όπως οι θνητοί. Πατέρες των ανθρώπων είναι, από τα ίδια δοκιμασθέντες βάσανα ως άνθρωποι κι αυτοί μέχρι του εξελιχθήναι θεοί.

 
4. Η γνώσις είναι τραγική, η αλήθεια πληγώνει και η αρετή κουράζει. Αλλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή γι αυτούς που διψούν το ουράνιο αιώνιο φως της δικαιοσύνης. Βαρειά και δύσπεπτος των θεών η πνευματική τροφή.

Αλλά όταν συγκαταναλώνεται όπως θεατρικώς η αττική τραγωδία με την κωμωδία, σε κάνει άρχοντα του καθημερινού και κύριο της πραγματικότητος. ιεροφάντη της ολύμπιας αρμονίας και του ευδαίμονος μέτρου.

Θέατρον και χορός είναι τελετουργία, ο μακάριος ίσκιος της ειρήνης. είναι ένας ύμνος στην θείαν φύσι και εν ταυτώ μια  εξευμενιστική σπονδή στο παράλογο που μας περιβάλλει, μας φοβίζει και απειλεί εις τας μοναχικάς μας στιγμάς. Χωρίς την χρυσή Αφοδίτη και  τον πάμφωτο  λυρικό Απόλλωνα αβίωτος ο πας βίος.

Θαρσείτε. Η δοκιμασία για τον ανένδοτο αγωνιστή δεν βρίσκεται αλλού πιο κοντά όσο στην επιτυχία. Εκεί υποφώσκει η υπερκόσμια αίγλη, πέρα απ’ την κούφια δόξα του κόσμου τούτου, τον εκθαμβωτικό εξωτερικά και παραμορφωτικό εσωτερικά καθρέπτη του Νάρκισσου.

Ο ήρως έρως της ελευθερίας επιλέγει την αυτοθυσία προκειμένου του μη στερηθήναι αυτήν επειδή δεν θεωρεί ζωή αντάξια του ανθρώπου το ζην χωρίς αυτήν. Αντίθετα, η ανθρωποθυσία είναι η μοίρα του αμαχητί παραδοθέντος και άβουλου και μοιρολάτρου δούλου. Ανθρωποθυσία που τρέφει μόνο τους θεούς του ερέβους.