ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (7)

ΕΛΛΗΝΟΣΟΦΙΑΣ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ  (7)

ΕΚ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΥ

Β) ΑΝΘΡΩΠΟΓΟΝΙΑ

1.  Π ρ ο μ η θ ε ύ ς.

Προμηθεύς ο Ιαπετού ( ο προπετής τιτανικός νους ), εξ ύδατος και γης ανθρώπους πλάσας

(ο δημιουργήσας το κρόνιον γηγενές ήτοι το εκ της γης φυόμενον

υβριδικόν γένος ανθρώπων του ενός φύλου ), έδωκεν αυτοίς και πύρ,

(έδωκεν εις αυτούς την εφευρετικήν ικανότητα του πυρός)

λάθρα Διός (κρυφά από τον Δία δι-δάσκαλό του, απερισκέπτως ώσπερ μαθητευόμενος μάγος ),

εν νάρθηκι κρύψας (κρύβοντας αυτό σε καλαμωτό νάρθηκα.)

.

Ως (Μόλις) δε ήσθετο (αντελήφθη) την κλοπήν Ζεύς, επέταξεν (διέταξε)

Ηφαίστω (τον Ήφαιστον, τον θεόν του πυρός)  τω Καυκάσωι όρει (εις το Καιόμενον όρος)  

το σώμα (την σωματοποιό δύναμιν ) αυτού (του Προμηθέως) προσηλώσαι (να περιορίση.)

Τούτο δε Σκυθικόν όρος εστίν. Εν τούτωι προσηλωθείς Προμηθεύς επί πολλά έτη δέδετο (είχε δεθή.)

Καθ’ εκάστην δε ημέραν αετός εφιπτάμενος (ηλιακή Διός θετική ενέργεια)

τους λοβούς ενέμετο του ήπατος, (απέκοπτε τους ηπατικούς βολβούς

της κακοβούλου σεληνιακής ενέργειας) του αυξανομένου δια νυκτός (που ηυξάνετο την νύκτα.)  

Και Προμηθεύς μεν πυρός κλαπέντος δίκην έτινε ταύτην (τέτοια τιμωρία της Δίκης εξέτινε)  

μέχρις Ηρακλής  (η ανθρωπίνη ηρωική ωριμότης) αυτόν ύστερον έλυσε.

Προμηθέως δε παίς Δευκαλίων εγένετο. Ούτος, βασιλεύων των περί την Φθίαν (Φθιώτιδα),

τόπων (πανάρχαιων τόπων), νυμφεύεται Πύρραν την Επιμηθέως

(του Μεταδημιουργού) και Πανδώρας (την κόρη) ,

ήν (την οποίαν) θεοί (οι Ολύμπιοι ηλιακοί θεοί) πρώτην γυναίκα  έπλασαν.

 

2. Ο επί Δευκαλίωνος κατακλυσμός.  

Επεί δε αφανίσαι Ζεύς το των ανθρώπων γένος ηθέλησεν,

υποθεμένου Προμηθέως, ( με συμβουλήν του Προμηθέως)

Δευκαλίων λάρνακα τεκτηνάμενος (κατασκευάσας)

και τα επιτήδεια (αναγκαία) ενθέμενος βάζοντας μέσα) ,

εις ταύτην μετά Πύρρας εισέβη (εμπήκε.)     

 Ζεύς δε, πολύν υετόν (βροχάς) απ’ ουρανούς χέας (χύσας),

τα πλείστα μέρη της Ελλάδος κατέκλυσεν,

ώστε διαφθαρήναι (εξέλιπον) πάντας ανθρώπους (όλοι οι άνθρωποι) πλην ολίγων,

οι συνέφυγον (συγκατέφυγαν) εις τα πλησίον υψηλά όρη.

Δευκαλίων δε εν τη λάρνακι δια των υδάτων ημέρας (περιόδους) εννέα και νύκτας ίσας,

τω Παρνασσώ προσίσχει (προσεγίζει) , κακεί, των όμβρων τέλος λαβόντων,

εκβάς θύει Διί Φυξίω (βγαίνοντας θυσιάζει στον θεό της διαφυγής και σωτηρίας Δία.) .

 

Ζεύς δε πέμψας Ερμήν προς  αυτόν επέτρεψεν αιρείσθαι (να επιλέξη) ό,τι βούλεται.

Ο δε αιρείται (επιλέγει) ανθρώπους αυτώ γενέσθαι (σ’ αυτόν να γίνουν.)

Και Διός ειπόντος, λίθους αίροντες

(υψώνοντας, - αλληγορία δημιουργίας του αυθεντικού, εγκεφαλικού έμφρονος,

μη γηγενούς αλλά  νέου ανθρώπου των δυο φύλων της νέας εποχής του Διός - ),

υπέρ (υπεράνω) κεφαλής έβαλλον.(έρριπτον).

Και ούς (όσους) μεν έβαλε Δευκαλίων, άνδρες εγένοντο, ούς δε Πύρρα, γυναίκες.

      
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ Αποφθέγματα Λακωνικά.

 
ΠΑΥΣΑΝΊΟΥ ΤΟΥ ΚΛΕΟΜΒΡΟΤΟΥ

Παυσανίας ο Κλεομβρότου, δικαιολογουμένων  (απολογουμένων ορισμένων κατοίκων) περί της νήσου Δήλου

προς Αθηναίους και λεγόντων ότι κατά τον νόμον τον παρ’ αυτοίς

ουδ’ αι γυναίκες εν τη νήσω τίκτουσιν (γεννούν) ουδ’ οι τελευτήσαντες (θανόντες) θάπτονται

¨πώς αν ούν¨ έφη (τι, στον κόρακα, είπε) ¨αύτη πατρίς υμών είη (αυτή πατρίδα σας να είναι),

εν ή (στην οποία) ούτε γέγονέ τις υμών ούτ’ έσται;¨ (ούτε έχει γίνει κάποιος από σας ούτε θα γίνη;)    

 

ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ.

Γυνή και όρνις.

Γυνή τις όρνιν (κοτούλα) είχε καθ’ εκάστην ημέραν ωόν (αυγό) αυτήι τίκτουσαν (γεννώσαν).

Νομίσασα δε ως, εάν πλείους (περισσότερες) η όρνις τροφάς λάβη,

δίς τέξεται (διπλάσια αυγά θα κάνει) της ημέρας (κάθε ημέρα), διπλασίως αυτήν εκρίθιζεν.

Αλλ’ η όρνις παχεία γενομένη, ουδ’ άπαξ (ούτε μια φορά) της ημέρας έτικτε.

 

Κώνωψ και βούς.

Κώνωψ κέρατι βοός (σε κέρατο βοδιού) πολύν χρόνον επικαθίσας,

επειδή απαλλάττεσθαι έμελλεν, (όταν επρόκειτο ν’ αναχωρήση)

επυνθάνετο του βοός, (ρώταγε το βόδι) εί (αν), ήδη βούλεται αυτόν απελθείν

(τον θέλει να αποχωρήσει.) . Ο δε είπεν . « Αλλ’ ούτε ότε ήλθες έγνων (κατάλαβα),

ούτε, εάν απέλθης γνώσομαι.»  (θα καταλάβω.) .