ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :
Σε λαϊκό προσκύνημα, λένε περήφανα τα ΜΜΕ της νύχτας και της μπίζνας, τέθηκε η σωρός του διασκεδαστή. Να ρωτήσω κάτι;;
-Τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα η σωρός ενός πιλότου που έπεσε για την εθνική μας περηφάνια;;
-Η η σωρός ενός γιατρού ή νοσηλευτή που έπεσε στο καθήκον της σωτηρίας των συνανθρώπων του, παλεύοντας μέσα στο χάλι του ΕΣΥ;;
-Η ενός πυροσβέστη που κάηκε απέναντι στους εμπρηστές και τα συμφέροντα που καταστρέφουν τον τόπο μας;;
-Η ενός αστυνομικού που σκοτώθηκε προσπαθώντας να βοηθήσει συνανθρώπους μας που κινδύνευαν;;
Η απάντηση είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ !! Γιατί όλοι Εκείνοι δεν αποτελούν ινδάλματα μιας κοινωνίας που σαπίζει. Είναι φτηνοί μισθοφόροι των τρεις κι εξήντα που έκαναν αυτό για το οποίο τους πληρώναμε κι απλά ατύχησαν.
Αντίθετα ένα έκφυλο πρεζόνι, ένας ελληνόφωνας πολιτικός, ένας μεγαλοδημοσιοκάφρος, ένας φιλέλληνας μπαλαδόρος, ένας διασκεδαστής βουτηγμένος στην κόκα, την μαύρη κονόμα, την σύγχρονη ουμανιστική παραλλαγή (μην πω τίποτα χειρότερο) υμνούνται από τα συστημικά ΜΜΕ και προσφέρονται έτοιμα σε μια κοινωνία που ψάχνει για ινδάλματα και σαπίζει μεθοδικά.
Τι μας συμβαίνει ρε γαμώτο; Που διάολο μας πάνε αδιάβαστους!
Από την στιγμή που ο κόσμος αντί να ταυτιστεί με το τραγούδι, την μουσική, ταυτίζεται με ένα περιθωριακό διασκεδαστή που κανονικά αντί να αποτελούσε με την συμπεριφορά του παράδειγμα προς αποφυγή, δημιουργούσε πρότυπα και μάλιστα "επιδοτούμενα" απ τα γνωστά ΜΜΕ, τότε κάπου υπάρχει πρόβλημα. Η στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε.

3 σχόλια:
-
Βολεμένη Σιωπή
12 Ιουν 2026
#StorytellingRap #Awakening #GreekMusic
-
Υπάρχουν τραγούδια που δείχνουν με το δάχτυλο τους άλλους.
Και υπάρχουν τραγούδια που σε αναγκάζουν να κοιτάξεις τον καθρέφτη.
Το « Βολεμένη Σιωπή »
δεν γράφτηκε για να βρει ενόχους.
Γράφτηκε για να θέσει ερωτήματα.
Τι είναι πατρίδα;
Μια σημαία;
Μια ιστορία;
Μια ανάμνηση;
Ή οι πράξεις των ανθρώπων που την κληρονομούν;
Κάθε γενιά παραλαμβάνει έναν κόσμο που δεν δημιούργησε.
Κάθε γενιά όμως είναι υπεύθυνη για τον κόσμο που θα παραδώσει.
Αυτό το τραγούδι είναι μια συνομιλία ανάμεσα σε πατέρες και παιδιά.
Ανάμεσα στη μνήμη και την ευθύνη.
Ανάμεσα σε αυτά που μας δίδαξαν και σε αυτά που επιλέξαμε να γίνουμε.
Γιατί τα έθνη δεν χάνονται μόνο από τους εχθρούς τους.
-
Χάνονται όταν οι άνθρωποι ξεχνούν ότι είναι μέρος τους.
-
-
" Βολεμένη Σιωπή "
-----------------------
Η πατρίς είναι λέξη μικρή,
μα χωράει ουρανό και γη.
Είναι ο οίκος μας, είναι η ψυχή,
είναι η πρώτη μας αναπνοή.
-
Είναι του Ήλιου η ακτίνα, στο φως του πρωινού,
και μια ιστορία στα λόγια του παππού.
Μας έμαθαν να την αγαπάμε βαθιά,
ως κάτι ιερό,
αέρας και φωτιά!
-
Μα δεν μας είπαν ποτέ καθαρά,
τι την σκοτώνει σιγά σιγά.
-
Μας δείξατε σημαίες, μα όχι την πηγή μας.
Μας τάζετε ένα αύριο, μα κάψατε τη γη μας.
Μας λένε «υπομονή παιδιά»,
αυτά είναι της ζωής,
μα εσείς κοιτάτε αλλού την ώρα της κραυγής.
-
Τώρα κοιτάμε εσάς στα μάτια,
και σας ρωτάμε...
τι απέγινε η πατρίς;
-
Μας παραδώσατε μια χώρα στο σφυρί.
Άλλος βόλεψε στον δήμο το παιδί.
Το βιογραφικό στο χέρι,
μα η θέση ήταν κλεισμένη,
από τον ξάδερφο του βουλευτή,
ήδη καπαρωμένη.
-
Κι ύστερα μιλάτε για πατρίδα και για αξίες,
πάνω σε ρουσφέτια, ψέματα και γνωριμίες.
-
Πατριώτες στις γιορτές και στις παρελάσεις,
μα πρώτοι στις λαμογιές και στις συναλλαγές.
Με σταυρούς στο στήθος
και ψέμα στο στόμα,
χτίσατε παλάτια στων προγόνων μας το χώμα.
-
Μας παραδώσατε μια χώρα γονατισμένη, σχεδόν νεκρή.
Απ' τους εχθρούς δεν ηττήθηκε,
μα απ' τη δική μας βολεμένη σιωπή.
-
Η πατρίδα δεν πουλήθηκε μια μέρα.
Πουλιόταν λίγο λίγο, κάθε μέρα.
Σε κάθε βόλεμα.
Σε κάθε ψέμα.
Σε κάθε «δε βαριέσαι».
Σε κάθε βολεμένο βλέμμα.
-
Δε φταίνε μόνο οι βουλές και τα υπουργεία,
φταίει κι η καθημερινή μικρή σου προδοσία.
Το «να βολευτώ εγώ»,
το «δε βαριέσαι αδερφέ»,
το «ας καεί ο κόσμος όλος, φτάνει να σωθώ εγώ, ε;».
-
Άλλος προσκυνάει κόμμα,
άλλος μια θρησκεία,
άλλος την ομάδα του,
κι άλλος μια αηδιολογία.
-
Κι όλοι μιλάνε για αλήθεια,
μα σαν έρθει η στιγμή,
την πουλάνε όσο όσο,
για μια θέση... τι ντροπή!
-
Μας μάθατε να σκύβουμε και να το λέμε τάξη,
να βλέπουμε τη σήψη και να λέμε «εντάξει».
Μεγάλες κουβέντες, μικρές συνειδήσεις,
χώρα γεμάτη παπάτζα και ψευδαισθήσεις.
-
Πατριώτες στις γιορτές και στις παρελάσεις,
μα πρώτοι στις λαμογιές και στις συναλλαγές.
Η σημαία στο μπαλκόνι,
το χέρι στο ταμείο,
κι η πατρίδα να πουλιέται τόμο τόμο σε βιβλίο.
-
Μας παραδώσατε
μια Ελλάδα διαλυμένη,
απ' τους πολλούς σωτήρες καταδικασμένη.
-
Δεν υπάρχει ελπίδα,
δεν υπάρχουν αρχηγοί.
Της Ελλάς το φως
θα 'ρθει πάλι,
όταν γίνουμε άνθρωποι,
κι όχι πελάτες και οπαδοί.
-
Κι αν υπάρχει αύριο μέσα σ’ αυτή τη στάχτη,
δεν θα 'ρθει από θρόνους,
ούτε όπως λάχει.
Θα 'ρθει απ’ αυτούς που σπάνε τη σιωπή,
και λένε την αλήθεια χωρίς αφορμή.
-
Μας μάθατε να ψάχνουμε ενόχους.
-
Και τους βρήκαμε.
-
Στη Βουλή.
Στα κόμματα.
Στις θρησκείες.
Στα συμφέροντα.
-
Κι ύστερα κοιτάξαμε τον καθρέφτη.
-
Και βρήκαμε τον τελευταίο φταίχτη.
-
Κι αν η πατρίδα μας πεθαίνει, δεν τη σκότωσαν εχθροί,
την αποτελειώσαμε όλοι — με τη σιωπή μας, μαζί.
.
https://www.youtube.com/watch?v=hkAiSCS_BoU
.
Κάθε μέρα μια μαχαιριά στην εθνική ψυχή, κάθε μέρα και μια υπουλη, υπόγεια εθνομειοδοσία.
Αλλά τελειώνει ποτέ η αθανασία;
Πες τα ρε φίλε! Μας τα έχουν πρήξει!
Δημοσίευση σχολίου