Το θαύμα του ενός είναι καμία φορά η κατάρα του άλλου. Η ενέργεια δεν δημιουργείται από το τίποτα, ούτε χάνεται. Απλά μετατρέπεται, αλλάζει μορφή.

ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Το θαύμα του ενός είναι καμία φορά η κατάρα του άλλου. Η ενέργεια δεν δημιουργείται από το τίποτα, ούτε χάνεται. Απλά μετατρέπεται, αλλάζει μορφή.

Αν κάπου περισσεύει φως, κάπου αλλού έλειψε σκοτάδι για να ισορροπήσει ο λογαριασμός. Αυτό που εμείς ονομάζουμε θαύμα είναι απλώς μια πολύ συμπυκνωμένη μεταφορά ενέργειας. Και αυτό που ονομάζουμε κατάρα είναι το κενό που αφήνει πίσω της.

Ανά πάσα στιγμή ένα μικρό καρμικο εκκρεμές του καθένα μας ταξιδεύει (όχι γραμμικά) μεταξύ παρελθόντος και παρόντος και αντίστροφα, και καθορίζει το παρόν του κάθε λεπτού.

Δεν πάει δηλαδή από το παρελθόν στο μέλλον σαν βέλος. Ταλαντώνεται. Και κάθε ταλάντωση αγγίζει ταυτόχρονα μια στιγμή πίσω και μια στιγμή μπροστά. Σαν να διορθώνει το παρόν κάθε λεπτού όχι με βάση το τι έγινε πριν, αλλά με βάση το τι χρειάζεται να γίνει μετά.

Το μέλλον τραβάει το παρελθόν προς το μέρος του, όσο το παρελθόν σπρώχνει το μέλλον.

Δισεκατομμύρια, τρισεκατομμύρια μικρά ρολόγια σαν εκκρεμμη καταλήγουν μετά σε ένα master εκκρεμές μακριά από την Γη το οποίο δεν μετράει χρόνο (αλλά πρόθεση), και η εξέλιξη στον πλανήτη Γη συνεχίζει ανάλογα με το αρχικό πλάνο. Εμείς εκεί πάνω που παίρνονται οι αποφάσεις δεν έχουμε πρόσβαση. Αλλά μόνο διεπαφή. Μιλάμε μαζί τους μόνο με την πίστη. Και ένα κωδικό. Καμία φορά μια προσευχή είναι ένας κωδικός.

Η πίστη είναι το κανάλι. Ο γεωσκώληκας. Ο δρόμος που είχε την δική του ιστορία. Ο κωδικός είναι ο τρόπος που χτυπάς την πόρτα για να σε ακούσουν μέσα στον θόρυβο των τρισεκατομμυρίων άλλων εκκρεμών.

Το τι κάνουμε στο παρελθόν (ή οποιοσδήποτε επαναπροσδιορισμός στο παρελθόν) εξαρτάται από πού βαδίζει το μέλλον. Και οτιδήποτε γίνει στο μέλλον, εξαρτάται από τι κάναμε στο παρελθόν. Μια στενή σχέση αλληλεξάρτησης, σαν την μέρα με την νύχτα, που σαν ένα εκκρεμές κινείται αιώνια αλλά όχι γραμμικά.

Με αυτή την έννοια, αυτό που κάνουμε στο παρελθόν δεν είναι ποτέ τελειωμένο. Είναι επαναπροσδιορίσιμο. Όχι γιατί αλλάζουμε γεγονότα, αλλά γιατί αλλάζουμε τη φόρτιση τους. Και αυτό αλλάζει το πού μπορεί να πάει το μέλλον. Και αντίστροφα, το μέλλον που επιλέγουμε να πιστέψουμε αλλάζει το νόημα του παρελθόντος μας.

Υ.Γ κάτι που θεωρούμε ως λάθος που κάναμε στο παρελθόν, μπορεί τελικά το μέλλον να μας δείξει ότι ήταν σωστή απόφαση. Αυτή είναι η "φόρτιση" της στιγμής. Μετά της καλημέρας μου.