ZEYΣ ΕΛΑΥΝΩΝ


Τρίτη, 10 Μαρτίου 2020

ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΜΑΣ.!

Γράφει ο ΛΥΚΑΣΤΡΟΣ :

Το βιβλίο της Kelly Greenhill με τίτλοΌπλα Μαζικής Μετανάστευσης: Αναγκαστικός Εκτοπισμός και εξωτερική πολιτική», είναι μια εμπεριστατωμένη εσωτερική ματιά στο ποιοι, γιατί και πώς μπορούν να χρησιμοποιήσουν αλλά και να δημιουργήσουν μια μεταναστευτική κρίση προς όφελός τους.
Ούτε όμως είναι η Kelly Greenhill μια τυχαία συγγραφέας. Εκτός από καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Tufts των ΗΠΑ και διδακτορικό από το ΜΙΤ με συνεισφορά σε πολλά ημερολόγια αμυντικών θεμάτων, η Kelly Greenhill υπηρέτησε ως αναλυτής αμυντικού προγράμματος για το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ και ως υπάλληλος οικονομικής πολιτικής στο γραφείο του τότε γερουσιαστή Τζον Κέρι. Ουσιαστικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το βιβλίο της έρχεται απευθείας από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Η Greenhill ξεκινώντας αναλύει τον ορισμό της οπλοποιημένης μετανάστευσης ως εξής:

Εξαναγκαστικές μηχανικές μεταναστεύσεις (ή εξαναγκαστικά καθοδηγούμενες μεταναστεύσεις) είναι ”αυτές οι διασυνοριακές κινήσεις πληθυσμού που δημιουργούνται ή χειραγωγούνται σκόπιμα για να προκαλέσουν πολιτικές, στρατιωτικές ή/και οικονομικές παραχωρήσεις από μια χώρα-στόχο ή χώρες”.

Τα χρησιμοποιούμενα μέσα για να επηρεάσουν αυτό το είδος εξαναγκασμού είναι μυριάδες και ποικίλα.
Η εξαναγκαστική μηχανική μετανάστευση συχνά, αλλά όχι πάντα, πραγματοποιείται στο πλαίσιο των εκροών πληθυσμού που δημιουργήθηκαν στρατηγικά για άλλους λόγους. Στην πραγματικότητα, αντιπροσωπεύει μόνο ένα υποσύνολο μιας ευρύτερης κατηγορίας γεγονότων που βασίζονται στη δημιουργία και την εκμετάλλευση τέτοιων κρίσεων ως μέσων προς πολιτικούς και στρατιωτικούς σκοπούς – ένα φαινόμενο που ονομάζω στρατηγική μηχανική μετανάστευση. Η εξαναγκαστική μηχανική μετανάστευση είναι συχνά ενσωματωμένη στις μαζικές μεταναστεύσεις που έχουν σχεδιαστεί στρατηγικά για εξωστρεφείς, εξωγενείς ή στρατιωτικοποιημένους λόγους. Είναι πιθανό, τουλάχιστον εν μέρει ως συνέπεια του ενσωματωμένου και συχνά καμουφλαρισμένου της χαρακτήρα, ότι η επικράτηση της δεν έχει επίσης γενικά αναγνωριστεί και η σημασία της, έχει υποτιμηθεί. Πράγματι, είναι ένα φαινόμενο που για πολλούς παρατηρητές κρύβεται σε κοινή θέα”.
Κατόπιν η Greenhill αναφέρει τους τύπους αυτών που προκαλούν ή μηχανοποιούν μια μαζική μετανάστευση προς όφελός τους, αναφερόμενη συχνά στην ανάλυσή της σε αυτούς ως ”διεκδικητές”.

”Η εξαναγκαστική μηχανική μετανάστευση μπορεί να ασκηθεί από τρεις διαφορετικούς τύπους διεκδικητών: τους δημιουργούς, τους πράκτορες προβοκάτορες, και τους οπορτουνιστές. Οι δημιουργοί δημιουργούν άμεσα ή απειλούν να δημιουργήσουν διασυνοριακές μετακινήσεις πληθυσμών εκτός εάν οι στόχοι αποδεχθούν τα αιτήματά τους. Οι πράκτορες προβοκάτορες, αντιθέτως, δεν δημιουργούν άμεσα κρίσεις, αλλά μάλλον εσκεμμένα ενεργούν με τρόπους που έχουν σχεδιαστεί για να υποκινούν τους άλλους να δημιουργούν εκροές. Πολλοί θεωρούν τον εαυτό τους ότι εμπλέκονται σε ένα είδος αλτρουιστικού Μακιαβελιανισμού, όπου οι στόχοι (π.χ. αυτονομία, ανεξαρτησία ή αποκατάσταση της δημοκρατίας) δικαιολογούν την λειτουργία αυτών των μάλλον αντισυμβατικών μέσων. Τέλος, οι οπορτουνιστές δεν παίζουν άμεσο ρόλο στη δημιουργία μεταναστευτικών κρίσεων, αλλά απλώς εκμεταλλεύονται για το δικό τους όφελος την ύπαρξη εκροών που δημιουργούνται ή καταλύονται από άλλους.”

Στη συνέχεια αναφέρει τους μηχανισμούς που χρησιμοποιούν όλοι οι παραπάνω:
Οι εξαναγκαστές συνήθως χρησιμοποιούν μια ποικιλία αλληλεπικαλυπτόμενων μηχανισμών όταν προσπαθούν να χειραγωγήσουν τη λήψη αποφάσεων των στόχων τους, συμπεριλαμβανομένων των ακόλουθων πέντε πιο κοινών μηχανισμών: (1) διάβρωση της βάσης ισχύος που απειλεί τη σχέση ενός καθεστώτος με τους βασικούς υποστηρικτές του, (2) αναταραχή – δημιουργώντας λαϊκή δυσαρέσκεια για ένα καθεστώς, (3) αποκεφαλισμός – θέτοντας σε κίνδυνο το καθεστώς προσωπικής ασφάλειας της ηγεσίας, (4) αποδυνάμωση-εξασθένιση μιας χώρας στο σύνολό της, και (5) άρνηση – εμποδίζοντας την επιτυχία στο πεδίο της μάχης (ή πολιτικές νίκες μέσω στρατιωτικής επιθετικότητας).
Επειδή η εξαναγκαστική μηχανική μετανάστευση βασίζεται σε μη στρατιωτικά μέσα πειθούς, οι μηχανισμοί αποκεφαλισμού και άρνησης είναι για όλους τις προθέσεις και τους σκοπούς εκτός πεδίου. Αλλά αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση της διάβρωσης της βάσης ισχύος, της αναταραχής και της αποδυνάμωσης. Καθένας από αυτούς τους μηχανισμούς στηρίζεται σε διαφορετικούς βαθμούς για να επηρεάσει τη συμπεριφορά της ηγεσίας του στόχου χειραγωγώντας τις απόψεις και τη στάση του πληθυσμού της.
Η επιτυχία του καθενός με τη σειρά του βασίζεται στην αποτελεσματική χειραγώγηση του κόστους ή των κινδύνων που επιβάλλονται στον ίδιο πληθυσμό. Με άλλα λόγια, επιχειρησιακά οι τρεις αυτοί μηχανισμοί βασίζονται σε αυτό που είναι κοινώς γνωστό ως καταναγκασμός με στρατηγικές τιμωρίας. Οι διεκδικητές επιδιώκουν να δημιουργήσουν εσωτερικές συγκρούσεις ή δημόσια δυσαρέσκεια εντός ενός στόχου σε μια προσπάθεια να πείσουν την ηγεσία της να αποδεχθεί τα αιτήματα του διεκδικητή παρά το αναμενόμενο (εγχώριο ή/και διεθνές) πολιτικό κόστος αντίστασης. Εν συντομία, οι διεκδικητές προσπαθούν να επιβάλουν στον πληθυσμό κόστη που είναι υψηλότερα από αυτά που διακυβεύονται.”

Η Greenhill συνεχίζει την ανάλυσή της επικεντρώνοντας στις ομάδες υπέρ και κατά των μεταναστών που δημιουργούνται σε έναν στόχο-κράτος:
”Όπως ισχύει και για τους ανταγωνιστές τους, η σύνθεση, η δύναμη και η προβολή των ομάδων υπέρ των προσφύγων/μεταναστών ποικίλλει από κρίση σε κρίση, ανάλογα με τη φυλή και τη χώρα εθνικότητας των εν λόγω προσφύγων/μεταναστών και των αναμενόμενων υλικών και/ή ψυχολογικών οφελών που προέρχονται από την υποστήριξή τους. Οι ομάδες υπέρ των μεταναστών τείνουν να είναι μικρότερες από τις αντίπαλες, ωστόσο, τα μέλη τους τείνουν επίσης να είναι εξαιρετικά ομιλητικά, δημόσια κατανοητά και ρητορικά επιδέξια όπως δικηγόροι και ακτιβιστές. Δεδομένης της συνοχής, της εστίασής τους και των έντονα κατοχυρωμένων προτιμήσεών τους, οι ομάδες υπέρ των προσφύγων/μεταναστών μπορούν έτσι να συμπληρώσουν την πολιτική αποτελεσματικότητα που τους λείπουν σε αριθμούς.

Πιο σημαντικό, η σχετική ισχύς των ομάδων υπέρ των προσφύγων/μεταναστών τείνει να ενισχυθεί από τις συνδέσεις των μελών τους με διάφορες εγχώριες και διεθνείς ΜΚΟ και ομάδες υπεράσπισης, των οποίων ο λόγος ύπαρξης είναι η προστασία και η επέκταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικά και τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων πιο συγκεκριμένα.
Αυτά τα δίκτυα και οι σύμμαχοί τους – μέλη των μέσων μαζικής ενημέρωσης, ακαδημαϊκοί, νομοθέτες και εθνικός και ομάδες εθνικών και πολιτικών συμφερόντων – βασίζονται σε δύο παράγοντες ιδίως για να ασκήσουν εσωτερική επιρροή στους ηγέτες για την υποστήριξη των διεθνών κανόνων. Ο πρώτος είναι οι επιθυμίες των ηγετών να παραμείνουν δημοφιλείς, είτε λόγω βραχυπρόθεσμων εκλογικών θεμάτων είτε λόγω μακροπρόθεσμων ανησυχιών σχετικά με τον τρόπο που θα εμφανιστούν στο πλαίσιο της ιστορίας. Ο δεύτερος είναι η νομιμότητα της πολιτικής. Πολιτικές που ορίζουν στρατηγικές ή τακτικές που παραβιάζουν τους κανόνες μπορούν να απειλήσουν τη νομιμότητα της πολιτικής και έτσι να περιορίσουν σοβαρά τη στήριξη αυτών των πολιτικών στο νομοθετικό σώμα ή το κοινοβούλιο, στα μέσα ενημέρωσης ή στο ευρύ κοινό.
Οι ευρύτερα αναγνωρισμένες εκδηλώσεις αυτών των κανόνων βρίσκονται στην Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 1948, στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών το 1951 για τους Πρόσφυγες και το Πρωτόκολλο του 1967 σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων. Όπως το έθεσε ο ακαδημαϊκός David Martin,

“Πριν από την ανάπτυξη αυτών των διεθνών οργάνων, οι αντίπαλοι μιας κυβερνητικής πρακτικής μπορεί να ήταν σε θέση να υποστηρίξουν μόνο ότι το μέτρο ήταν κακή ιδέα. Μετά την υιοθέτηση των δηλώσεων αυτών, αυτοί οι αντίπαλοι είναι συχνά σε θέση να ασκήσουν ένα ισχυρότερο όπλο στη συζήτηση, γιατί τότε μπορούν να ισχυριστούν ότι η κυβερνητική πρακτική δεν είναι απλώς κακή πολιτική αλλά μάλλον παραβιάζει το διεθνές δίκαιο”. Η ανάγκη για νομιμότητα, ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με την επιθυμία να παραμείνει κάποιος δημοφιλής ή να επανεκλεγεί, μπορεί να δημιουργήσει έναν αγωγό από τους κανόνες στην προσκολλημένη συμπεριφορά στους κανόνες.
Καθώς αυξάνεται η κινητοποίηση μέσα στις ομάδες υπέρ των προσφύγων/μεταναστών, οι στόχοι θα τεθούν σε μεγαλύτερη πίεση να παραδεχτούν, να αφομοιώσουν ή απλά να αναλάβουν την ευθύνη για μια συγκεκριμένη ομάδα προσφύγων ή μεταναστών.”

Δεν υπάρχουν σχόλια: